prząśniczka

Dzisiaj ukręciłam ...

2012-01-30T23:39:00.000+01:00

z dwóch niteczek jedną. Czyli pokazywanego rudego shetlanda skręciłam z moteczkiem innej wełenki - przędłam ją latem i nie pamiętam co to jest.
Wyszła mi pstrokacizna. Ale zaczęłam już robic rękawiczki.

Wyzwanie - mitenki z własnej wełenki 1

2012-01-29T16:57:00.000+01:00

Skręciłam techniką navajo pierwsze metry włóczki na mitenki. Zmieszałam BFL z jedwabiem w kolorze naturalnym z ciemnopopielatym merynosem. Na szczotki można wrzucić niewiele czesanki, więc trochę trwało zanim przygotowałam sobie odpowiednią ilość do przędzenia.

W przyszłym tygodniu powinnam zdążyć dokręcić brakujące metry włóczki.

Witam po raz pierwszy

2012-01-28T23:59:00.003+01:00

Czaję się od dłuższego już czasu. Zaproszenie do współtworzenia blog dostałam już dawno temu. dziękuję bardzo. Ale niestety ja chyba powinnam sobie dać spokój z kręceniem. Fakt, że kręcę zrywami.
Teraz sygnałem do zrywu było ogłoszenie Styczniowego wyzwania Prząśniczki.
Coś ukręciłam z czesanki, którą miałam w domu. Niestety jakbym nie kręciła to wychodzi cienki zbyt przekręcony sznurek.

To i tak jest już po moczeniu i wiszeniu z obciążeniem.

I oczywiście co najważniejsze - używam wrzeciona Kromskich, a czesanka to Shetland z E-wełenki. Tutaj wyszło mi niecałe 100 gram.

Eksperymenty z barwieniem naturalnymi barwnikami - cd.

2012-01-28T17:49:00.001+01:00

Skorzystałam dziś z tego, że jestem w domu wtedy, kiedy jest dzienne światło, i porobiłam zdjęcia wszystkim farbowanym ostatnio rzeczom, a dokładniej włóknom i materiałom.
Najpierw aksamitki. Na pierwszej fotce utrwalane siarczanem miedzi. Ku mojemu zdziwieniu wszystko wyszło dość żółte, choć na warsztatach uzyskiwaliśmy raczej miodową oliwkę. Na drugim zdjęciu utrwalanie siarczanem żelaza, w tym pokazywany w poprzedni poście jedwab ponge z eco printingiem.

Na kolejnych zdjęciach efekt farbowania koszenilą. Na pierwszym utrwalanie ałunem, na drugim - siarczanem żelaza.

mój kołowrotek

2012-01-28T12:50:00.002+01:00

2012-01-28T09:28:00.000+01:00

Witam wszystkie prząśniczki, chciałam się przywitać. Mam na imię Gabrysia i mieszkam w małym mieście na Śląsku.
Nie miałam pojęcia że gdzieś jeszcze są panie które w domu mają kołowrotki i naprawdę je używają. Mój kołowrotek kilka lat stał w kącie. Cieszę się ogromnie że znalazłam w sieci wasz blog. Może jest tu jakaś pani ze Śląska która mi pokaże jak używać kołowrotek

kołowrotek

2012-01-28T09:25:00.001+01:00

przedstawiam mój kołowrotek

Rekord zimna ? Off-topic, ale nie do końca.

2012-01-28T09:22:00.002+01:00

Dzisiaj rano, na Kaszubach termometr wskazywał -16 stopni. Najniższa temperatura tej zimy. Dobra okazja, aby na spacerze z psami wypróbować właściwości cieplne szalików zrobionych z wełny owcy kaszubskiej ( tej z owiec sąsiada ). Na wszelki wypadek ubrałam dwa ...

Mróz nie dał im rady :) Psy, które szaliczków nie miały, szybko chciały wracały do domu.

Jestem ciekawa, ile stopni u Was za oknem i czy zimowe szale i czapki zdały zimowy egzamin?

Kto odbierze Kartuzom tytuł najzimniejszego miejsca w Polsce ;) ???

Zielone wyzwanie

2012-01-27T16:23:00.000+01:00

U mnie na zielono:

Do uprzędzenia w ramach "Styczniowego wyzwania prząśniczki" wybrałam gotową mieszankę merynosa z jedwabiem. To jest tak na prawdę resztka z większej ilości tej czesanki. Niemal wszystko już uprzędłam i teraz robię z niej sukienkę. Do kompletu chciałabym mitenki - dlatego potrzebna mi włóczka trochę cieńsza (ta na sukienkę jest gruuba - robię ją na drutach 8 mm).
Zbyt wiele tego na razie nie mam, ale zaczynam właśnie "urlop", więc liczę na postępy w pracach "ręcznych".

Bardzo się cieszę z licznego udziału w zabawie! Piękne włóczki powstają na Waszych wrzecionach i kołowrotkach! Pozdrawiam i czekam z niecierpliwością na kolejne "wyzwaniowe" relacje :)

Polubiłam wrzeciono, chyba z wzajemnością.

2012-01-26T10:40:00.006+01:00

Dzięki Alicji, która jest świetną nauczycielką i pokazała mi jak ujarzmić wrzeciono, uprzędły "się" te motki. Przyznaję, że pierwsze wrzeciono własnoręcznie zrobione z trzonka od pędzla i glinianego przęślika pokonało mnie. Zainwestowałam w gotowe Kromskie wrzeciono i dopiero jakoś zaczęło się kręcić. ale jeszcze wrócę do mojego.

Z lewej - początki nauki przędzenia na wrzecionie. Lipiec 2011.
Z prawej - po tygodniach trenowania już nabrałam nieco wprawy. Styczeń 2012.

I. wełna z merynosa nowozelandzkiego
II. wełna z owcy Coburger

Postępy w wyzwaniu.

2012-01-25T15:02:00.000+01:00

Zmobilizowałam się i uprzędłam alpakę. Mam alpakę w różnych kolorach i ilościach, pochodzącą z ubiegłorocznych wymian. Zrobiłam melanż z dwóch nitek, a inspiracją były szalone melanże pokazane przez Beatę na jej blogu. Oczywiście moje wyszły bardzo grzeczne ; P

Zrobiłam próbkę na 24 oczka i czekam na Eguniową "rozpiskę", bo do palców to dam radę sama, ale potem zaczynają się schody.

Postępy Libre Manufacture w wyzwaniu.

2012-01-24T16:02:00.001+01:00

Podjęłam wyzwanie chwyciłam w dłoń wełenkę, grzebień i przygotowań czas zacząć:)
Oto krótka fotorelacja:

Kolejny etap to przędzenie wełenki, wykonam go razem z moją czteroletnią córka uwielbia kręcić wrzeciono:) Jak na świra rękodzieła przystało wykonam pewnie szaloną włóczkę:)
Za tydzień kolejna fotorelacja.
Pozdrawiam Basia

Eksperymenty z barwieniem naturalnym

2012-01-22T18:09:00.000+01:00

Dawno nic nie farbowałam... i zatęskniłam za tym niespodziewanymi efektami, które można uzyskać, barwiąc samodzielnie tkaniny i czesankę. Największą niespodziankę sprawił mi jeden szal. Ale po kolei...
Do barwienia użyłam aksamitek, zwanych też turkami (Tagetes L.). Wysuszone kwiaty dostałam od Ali, z którą chodzę na ceramikę, a której tu jeszcze raz gorąco za nie dziękuję.

Tradycyjnie po ugotowaniu zupy wrzuciłam do wywaru to, co miałam pod ręką - merynos biały, silk capsy, watę jedwabną, jedwab ponge. Jeszcze w garnku.

A potem zadziałam odczynnikami. Na razie większość tego, co ufarbowałam, się suszy. Wysechł za to jedwabny szal, który mnie zachwycił. Otóż jakiś czas temu próbwałam eco printingu, ale ponieważ nie postąpiłam dokładnie tak, jak radzi India Flint w swojej książce, efekt był marny. Szal wyglądał, jakby go ktoś pobrudził kremowymi plamami. Wrzuciłam go więc do wywaru z aksamitek, a potem do siarczanu żelaza, który jak wiadomo, generalnie przyciemnia dany kolor. I nagle się okazało, że wszystkie roślinne wzory się uwidoczniły. Kolor wyszedł ciemnooliwkowy z widocznymi wzorami roślinnymi. Nieskromnie powiem: wpadłam w zachwyt. Efekt jest cudny, będzie z tego piękny szal.
Zdjęcie robione przy lampie (widać pobłysk jedwabiu).

Zdjęcie bez lampy (widać odciśnięty liść).

W garze mam jeszcze koszenilę, a na suszarce rzeczy barwione aksamitkami, a potem utrwalane siarczanem miedzi. Efekty pokażę, jak się wszystko wysuszy.

Plagiat - jak się bronić ????? Off-topic

2012-01-21T07:56:00.000+01:00

Jeżeli macie ochotę na wątpliwą przyjemność znalezienia zdjęć swoich prac na stronie jednej z osób prowadzących warsztaty , to zerknijcie na to, co odkryła Plastusia -------> wpis na blogu

Fragment postu Joli :

"Dziś rano obejrzałam sobie akcje allegro, które obserwuję, i zauważyłam taką oto ofertę. Jeden rzut oka na zdjęcie wystarczył, żebym rozpoznała prace kilku rosyjskich artystek. Już nieco zirytowana weszłam na stronę organizatora tychże warsztatów i na ich ofertę.
Widzicie zdjęcia cudów, które rzekomo można zrobić w tej pracowni?
Znacie te prace? Bo ja tak.
Piękne torby z mandarynkami to dzieło Oksany Kalininy.
Naszyjnik z kwiatami to dzieło Wiktorii Kozyr, której zdjęcie dla niepoznaki odpowiednio przycięto."

Na blogu Joli, pod postem, wywiązała się dyskusja.

Jedynym sposobem walki z plagiatami wydaje mi się umieszczanie takich informacji w internecie. Co o tym myślicie ?

Styczniowe wyzwanie Prząśniczki

2012-01-18T18:40:00.002+01:00

Zima w pełni, a mój kołowrotek pusty. Potrzebna mi mobilizacja. Sądząc po ciszy na naszym blogu - nie tylko mi :)
Proponuję wspólną zabawę, którą nazwałam "Styczniowym wyzwaniem Prząśniczki".

Wyzwanie polega na uprzędzeniu dowolnej włóczki, która będzie się nadawała na zrobienie z niej mitenek, czyli "uciętych" rękawiczek (bez palców)

Co robimy?

Przędziemy włóczkę:

- dowolnego gatunku i koloru - wg własnych upodobań.
- pozostawioną jako pojedyncza lub dowolnie skręconą (podwójną, potrójną)
- w ilości umożliwiającej zrobienie dwóch rękawiczek (pary), czyli ok. 150 m włóczki 15-16 wpi (średniej grubości).

Co tydzień umieszczamy relacje o naszych postępach w pracy nad "Styczniowym wyzwaniem Prząśniczki"na naszym wspólnym blogu.

Wzajemnie się dopingujemy do pracy i podziwiamy nasze wytwory - bardzo ważny punkt :)

Ciąg dalszy zabawy to wspólne dzierganie mitenek (planuję przygotowanie wskazówek jak zrobić proste mitenki na drutach). Oczywiście dziergać będziemy ze swojej styczniowej włóczki. Oczywiście w miesiącu lutym :)

Efekty zabawy:
- para rękawiczek bez palców (w sam raz na wczesną wiosnę) wydzierganych z własnej włóczki

Kto podejmuje wyzwanie?

Zgłoszenia w komentarzach do tego posta. Uwagi i pytania również. Jeśli ktoś czuje taką potrzebę może skopiować obrazek do swojego bloga :)

Pozdrawiam i zachęcam do wspólnej zabawy wszystkie prządki i prządków :)

Wełnianego szczęśliwego Nowego Roku :)

2012-01-05T22:31:00.001+01:00

Fotorelacja z Festiwalu na MTP

2011-12-14T10:20:00.012+01:00

Zgodnie z obietnicą dzielę się fotkami z Festiwalu Sztuki i Przedmiotów Artystycznych, na który wybrałam się z Justyną. Impreza odbyła się w nowszej części poznańskich targów, w dwóch budynkach, do których przechodzi się w zamkniętej przestrzeni. Podobało mi się takie rozwiązanie.

Wśród wielu ciekawych stoisk odnalazłyśmy panie tkaczki z Janowa, z którymi mile spędziłyśmy czas rozmawiając oczywiście o tkaniu :)

Panie zabrały ze sobą stary kołowrotek i małe krosna. Justyna poznawała tajniki dwuosnowówki. Tak się złożyło, że byłam na targach dwa dni pod rząd - pierwszego dnia zapomniałam gotówki, a przecież nie mogłam odejść z pustymi rękami, gdy Janów przyjechał do Poznania.

Wybór tkaniny był trudny, zdecydowałam się na kwadratową w romby.

Na do widzenia poprosiłam o wspólne zdjęcie z paniami Filomeną Krupowicz (po lewej) i Danutą Radulską, tkającymi tradycyjne dwuosnowówki.

W moim odczuciu tegoroczne targi rękodzieła miały lepszą ofertę niż zeszłoroczne, i to nie tylko ze względu na obecność pań tkaczek ;) Relację z imprezy zamieściła też na swoim blogu Karolina G. - po Festiwalu...

Norweska tkaczka ;)

2011-12-05T01:38:00.002+01:00

Dawno mnie tutaj nie było - ostatnio zajmowałam się rzemieślniczo rzeczami raczej nie związanymi z przędzeniem czy tkaniem - czy może związanymi z ich efektem - czyli głównie szyłam.
Ale niestety nie z własnoręcznie utkanych materiałów :(
Efektami szycia pochwalę się na swoim blogu, bo tam będą bardziej "w temacie" :)

Tymczasem, na blogu dotyczącym kultury ludu Saami na który zaglądam znalazłam ciekawy filmik dotyczący tkania na krośnie pionowym ciężarkowym. Właściwie to filmików jest pięć - od przygotowywania osnowy przez tkanie do zdjęcia gotowej tkaniny i porządkowania całego bałaganu ;)
Warto obejrzeć - co prawda nie rozumiem o czym instruktorka mówi, ale sam obraz dużo daje.

Cóż - mam nadzieję, że wkrótce sama będę mogła popróbować na własnym krośnie - przy dobrych wiatrach może uda się w święta :)

Przędzenie lnu

2011-12-03T12:04:00.000+01:00

Czytam sobie obecnie bardzo ciekawą książkę pani Maguelonne Toussaint-Samat "Historia stroju". Natknęłam się na fragment, mówiący o tym, że len przędło się kiedyś na mokro, to znaczy moczyło się co jakiś czas palce w miseczce z woda podczas przędzenia. miało to ułatwiać wyciąganie włókien. Czy ktoś, kto przędł len może tą informację potwierdzić?

Festiwal Sztuki i Przedmiotów Artystycznych, 9-11 grudnia, Poznań

2011-12-02T18:19:00.002+01:00

Witajcie. Za tydzień rozpoczną się targi rękodzieła na MTP. Czy ktoś z Was się wybiera? Wspólnie z Justyną-Yarn&Art planujemy pojawić się na imprezie najprawdopodobniej już pierwszym dniu, czyli w piątek. Swoją obecność zapowiedziała także Beata-Gaja.

Barwiona morszczynem

2011-11-30T10:29:00.000+01:00

Ostatnio odnalazłam zaginioną torbę z zasuszonymi już glonami, a dokładnie morszczynem. Nazbierałam go w wakacje na plaży, w sumie nawet nie miałam konkretnego pomysłu na zużycie go, a nigdzie nie znalazłam wzmianek na temat barwienia morszczynem. Ale cóż , moja przygoda z farbowaniem dopiero się rozpoczyna i wszelakie eksperymenty wskazane;)
Morszczyn podgotowałam ok godziny, po czym wrzuciłam niezaprawioną suchą wełnę(zapomniałam namoczyć:).Wszystko razem gotowałam na wolnym malutkim ogniu ok 90 min i zostawiłam wełnę w wywarze do ostygnięcia.Wyszedł jasnobrązowy kolor z lekkim różowawym połyskiem.

Jedyna wada farbowania morszczynem jest zapach- cały dom śmierdzi glonami;) ale jak się mieszka nad morzem, to nas jest już do takich morskich zapachów przyzwyczajony;)

Sweterek

2011-11-27T09:24:00.001+01:00

Nareszcie skończyłam sweterek dla córki :) Dzięki Lady Altay i jej pięknej, ręcznie farbowanej czesance.
Przędłam na wrzecionie, grubo i niezbyt ściśle, więc wyszła cokolwiek artystyczna włóczka, za to o pięknych przejściach barw, jak burzowe, letnie niebo. Sweterek zrobiłam na szydełkach o rozmiarach 4.5 i 5. to pierwsza moja tak duża rzecz na szydełku, dotąd robiłam tylko czapki i skarpetki.

Kolory najładniejsze i najbliższe rzeczywistych wyszły na zdjęciu z "modelką" :)

Właścicielka sweterka ogląda nowy nabytek.

Przód z dekoltem na zakładkę.

Tył, bez żadnych fajerwerków :)

Kupię czesankę z wrzosówki

2011-11-22T13:15:00.003+01:00

Witajcie. Sprawa jak w tytule posta. Poszukuję czesanki z wełny wrzosówki (oczyszczonej, wypranej i zgręplowanej), w dużej ilości - kilka kilogramów. Oferty proszę składać na adres mailowy tkackiehistorie@gmail.com

Spieszę się pochwalić, że założyłam bloga o tkaniu. Zapraszam do odwiedzenia Tkackich historii :)

Nicielnice

2011-11-20T19:35:00.001+01:00

Witam serdecznie :)

Zwą mnie Ivo, zwykle zajmuję się krajkami, aczkolwiek ostatnio bardzo wciągnęło mnie krosno. I tu specjalne pozdrowienia dla pani Anny Bałdygi, która zaszczepiła mi miłość do krosna i szmaciaków :), po kursie w Łucznicy :).

W zaprzyjaźnionym muzeum obsługuję krosna, stare, piękne, zabytkowe, choć trzeba je zrekonstruować, gdyż szpecą je dziwne wynalazki w postaci drutów podtrzymujących nicielnice, metalowych kółek itd.. jednakże, najbardziej drażnią mnie metalowe nicielnice, które są stare, często już poprzecierane mają druty i w efekcie haczą osnowę ;/.

I korzystając z faktu, że już prawie wyrobiłam osnowę i będę nakładać nową, najpierw krosno odzyska wszystkie drewniane elementy :).

I teraz mam problem z nicielnicami, potrzeba jest matką wynalazków i tak powstała deska do robienia nicielnic. Pani Anna mówiła, że nicielnice prawidłowo najlepiej jest robić na kobyłce, ale sposób z deską i gwoździami tez jest użyteczny. A że ja kobyłki, nie mam i nie potrafię jej obsługiwać tak też zostaje deska.

Nicielnice się robi wygodnie, tylko zastanawiam się nad jednym jak duże powinno być oczko nicielnicy? Moje ma 3 cm i chyba jest trochę za duże.

Może ktoś mi podpowie jaka wielkość oczka jest najlepsza. Mam do zrobienia jakieś 600 nicielnic i wolałabym je robić tylko raz :)

Off-topic.Koronkowe drzewo (znalezione w sieci)

2011-11-17T20:12:00.001+01:00

Angora

2011-11-17T10:02:00.000+01:00

Dawno nic nie napisałam ale to nie z powodu braku tematów ale raczej braku czasu. Może nie z większą ilością czasu ale na pewno z poczuciem nie uczynienia czegoś, piszę o tym teraz. To - "to" - to oczywiście angora którą, dostałam od P. Ewy udzielającej się również na "Prząśniczce". Futerko które, dostałam jest dokładnie takie jak się spodziewałam po opisie właścicielki jak również po tym które, pamiętałam z zamierzchłych czasów. Jest to luksus który, warto poznać no bo miłe, puchate i nie trzeba prać, czyścić, wybierać patyków, słomy itp. Przędzie się dość trudno bo włos króciutki a ja nie mam czym wyczesać więc przędę z "ręki". Sama nitka jest dość nierówna ale będzie służyła jako dekor w większych projektach no bo ta angora to czysta biel cynkowa - bijąca w oczy :)). Jako oddzielny materiał na swetry lub inne rzeczy raczej się nie nadaje ze względu na tą miękkość rzeczy z samej angory tracą fason (sama się o tym przekonałam a blokowanie nic nie pomogło).

nitka przędziona z "ręki"

Jako dodatek uszlachetniający np. wełnę lub na wspomniane dekory jest doskonała.

Dostałam futerko w 2 kolorach, prosiłam o takie bo chciałam porównać czy jest różnica pomiędzy grubością włosa wiążącą się z kolorem - no i nie ma. Pani Ewa ma zamiar zająć się profesjonalnie hodowlą angory, poszerzając również kolorystykę więc nic tylko wyczekiwać wieści że, hodowla ruszyła i można się spodziewać "zbiorów" na sprzedaż. Dziękuje Pani Ewo za możliwość przypomnienia sobie jak świetnym włóknem jest angora.

Farbowanie barwnikami Jacquard

2011-11-07T10:36:00.004+01:00

Parę dni temu spotkałam się na plotkach farbiarskich z Justyną prowadzącą bloga Yarn&Art. Byłam ciekawa jak farbuje się czesanki za pomocą "Jacquard'ów", Justyna pokazała mi dwa sposoby: z użyciem folii gotując na parze oraz podgrzewając wełnę namoczoną w małej ilości wody. Do pierwszego sposobu użyty został merynos, do drugiego - czesanka z owiec rasy devon. Justyna ma oko do kolorów i wspaniale łączy barwy. Merynos zyskał odcienie niebieskości, fioletów, purpury, dyni, a devon żółci, pomarańczy, czerwieni i bordo. Wymieniam tylko te dominujące ;) Spotkała mnie miła niespodzianka, zostałam obdarowana pofarbowanymi wełenkami i z przyjemnością zajęłam się nimi wspólnie z moją Sonatą. Oto efekty.

Merynosa połączyłam w 2-ply, uzyskałam miękką włóczkę o długości 156 m. Devon został lekko podgryzającym singlem o długości 235 m. Dziękuję Justyno za wspólnie spędzony czas :)

Poza bajecznie kolorowymi czesankami kręcę wełenki w naturalnych odcieniach. Na ostatnim zdjęciu wspólnota nordycka: trzy motki wełny icelandic i jeden norwegian. Zostaną użyte do tkania.

Tkackie dekory

2011-11-04T13:00:00.001+01:00

Czas jakiś temu - utkałam sobie kilka krajek .Użyłam deseczek tkackich i ręcznie uprzędzionych włóczek.Wczoraj udało mi się te taśmy sensownie wykorzystać , a już myślałam ze przyjdzie je wyrzucić.Potykałam się o nie z pół roku.

Szeroką podhaftowałam jedwabiem - i uzyskałam efekt 3D, cienką z pomponami tylko przyszyłam. Są takie kolorowe - bo o ile pamiętam wykorzystywałam wszystkie próbki wełen . A zresztą ja lubię kolorowe rzeczy.

Szaliczek do zadań specjalnych.

2011-11-02T10:41:00.004+01:00

Jakkolwiek bym się nie owijała szalikiem i tak zawsze mam odkryty jakiś fragment szyi. Wymyśliłam więc szaliczek, którego już po jednokrotnym zawiązaniu jest od razu bardzo dużo . Jest bardzo prosty, robiony zwykłym ściągaczem, a na końcach, po dodaniu , w dwóch rzędach dodatkowych oczek, tworzy się się falbanka, robiona ściegiem prostym.

Bardzo go lubię, bo kojarzy mi się z jakimś wielkim porostem i ma cudny, słoneczny kolor- uzyskany z Eguniowych nachyłków.
Wełna pochodzi z owiec kaszubskich. Przędziona na wrzecionie.

Jesień z wrzecionem

2011-10-28T19:14:00.000+02:00

Zostały mi już tylko 2 sprawne wrzeciona, bo resztę połamały mi dzieci albo rozdałam na warsztatach. Ostatnio znów siadłam doprzędzenia, bo dostałam przepiękną, ręcznie farbowaną czesankę od Lady Altay, całe 120 gramów w kolorach burzowego, letniego nieba. Uznałam, ze wystarczy na niemowlęcy sweterek, ale się trochę przeliczyłam, bo nigdy nie robiłam na szydełku tak dużej rzeczy.[na drutach nie potrafię nic]
Teraz muszę uprząść jakiś ładny i pasujący melanż na plecki sweterka i rękawki.

Zdjęcia nie oddają całej urody włóczki i jej ferii kolorów, ale cóż, trudno... Jest chociaż taka dokumentacja.

krosna w akcji

2011-10-22T21:40:00.000+02:00

Czas najwyższy podzielić się z Wami wrażeniami i efektami pracy na krosnach od p. Bałdygi. Krosna zajmują mniej więcej kwadrat 120 x 120 cm, a maksymalna szerokość tkaniny, jaką mogę utkać to ok. 75 cm.

Bardzo je lubię, bo mają duszę. Jak widać, nie tylko ja...

W czasie pracy okazało się, że potrzebne będą dodatkowe ulepszenia. Żebym kolanami nie wypychała tego, co już utkanie, Mąż-Racjonalizator dodał przewał, na tym zdjęciu widać metalowy, ale jest też fajniejszy – drewniany z kija od szczotki.
I jeszcze regulacja wysokości płochy na bidle. Moja płocha jest niska, więc żeby nitki osnowy o nią nie tarły, mój Pomysłowy Dobromir stworzył czterostopniową regulację wysokości.

No i jeszcze kilka efektów mojej dotychczasowej pracy. Jak widać pewna modelka ma silne parcie na szkło. Ma tyle uroku osobistego, że nie potrafię się jej oprzeć…
Dywaniki jeszcze nie wykończone, ale pogoda dziś była dobra do zrobienia zdjęć.

Żeby jeszcze cięcie pasków szło szybciej.. Na razie samo tkanie zajmuje mniej czasu niż przygotowania materiału. Chcę wierzyć, że to się zmieni tzn. dojdę do wprawy, naprodukuję na zapas, zaprzęgnę rodzinę i znajomych w długie zimowe wieczory... Może macie jeszcze inne pomysły?

Plecionki pleciugi

2011-10-21T18:19:00.000+02:00

Niejeden lubi czasem sobie pleść - przeważnie głupoty ;) Ja też jak najbardziej. A poza głupotami lubię jeszcze czasem upleść jakiś warkocz na długich włosach znajomych albo - albo coś z wełny. Wszelkie warkoczyki, bransoletki, paski.
A i w obozie historycznym zawsze się jakiś sznureczek przyda, tym bardziej że większość ekipy to posiadacze bujnego uwłosienia na czubku - w końcu jak to wygląda, elegancko uszyty strój i frotka na włosach.

Sznureczki robione techniką fingerloop - czyli splatanie pętelek. Sznureczki mają okrągły przekrój. Można je robić z dwóch pętelek ale i z dużo większej ilości - tyle żeby palców starczyło :) Ja najwięcej robiłam z sześciu, ktoś w drużynie pewnie jej do włosów używa - chyba że zgubił :D Technika sięga na pewno średniowiecza, chociaż czy wczesnego to pewna nie jestem - niby w muzeum w Roskilde była plansza ze schematem jak sobie taki sznureczek udziergać, ale była na "ścieżce dziecięcej" jako jeden z przystanków, więc kto wie, czy po prostu nie chodziło o zajęcie dla maluchów ;)
Nauczyłam się jej kiedyś z nudów - okazała się przydatna.

Sznureczki można robić też za pomocą lucety - mają wtedy kwadratowy przekrój - ale wszystkie jakie zdziałałam mi się potraciły po ludziach, więc zdjęcia nie będzie.

A tutaj moje najnowsze dzieła - plecionki na podstawie itemów ze znaleziska ze Skjoldehamn. To już inna technika, plecie się wełnę tak jak włosy, nie pętelki.
Pierwszy - pasek. Poniżej zdjęcie oryginału:

I moja wersja:

Pasek w całości - z frędzlami.

Zbliżenie na splot plecionki. Robi się ją prosto łatwo, a wzór efektowny :)

I frędzelek :) Nie jest to dokładna rekonstrukcja - pasek jest szerszy i krótszy, no i frędzelki się trochę różnią oplotem i także są za krótkie.
Ale kiedyś zrobię go w wersji bardziej TRU ;-) Jak dobrze pójdzie to całkiem niedługo, muszę tylko zdobyć marzannę do pofarbowania przędzy.

Sznureczki do ściągania kaptura. Oryginał:

I sznureczek przy moim kapturze. Muszę się także nauczyć robić te pomponiki na końcu, są zarówno w troczkach jak i przy pasku.

A tak to wygląda na głowie? Poniżej mamy oryginał. Mój kaptur nie jest, poza sznureczkami, żadną rekonstrukcją, po prostu miałam w warsztacie jeden uszyty i postanowiłam przetestować patent z wiązaniem.
Acz materiał na dokładniejszą reko mam już przygotowany :)

I kaptur na głowie TŻ:

Takie wiązanie sprawia, że kaptur dobrze przylega do głowy lepiej izolując przed chłodem, a przede wszystkim - porusza się wraz z głową, dzięki czemu nie ogranicza widoczności. Bez nich bywa tak, że obraca się głowę a tam... kaptur ;-)

Zarówno pasek jak i troczki wykonane są z roślinnie farbowanej wełny - czerwoną włóczkę kupiłam kiedyś na krajkę dla siebie i trochę mi zostało, a żółta to ta barwiona wrotyczem. Ta która wygląda na niebieskawą w rzeczywistości jest zwyczajną szarą niebarwioną włóczką, którą skądś kiedyś zdobyłam i tak sobie leżała czekając aż przyjdzie jej czas :)

Pozdrawiam!

Zazdrość matką wynalazków

2011-10-21T14:13:00.002+02:00

Pozytywna zazdrość. Nie taka co każe nam ciemną nocą skradać się do cudzego warsztatu z zapaloną pochodnią. Zazdrość spinająca do działania komórki mózgowe, by znaleźć sposób na zmotywowanie męża coby spełzł z fotela i przyciął parę drewienek.
Zazdrościłam TATSU jej krosien i zaprojektowałam swoje na bazie starej furtki od balustrady (chroniącej niegdyś moją progeniturę przed nauką latania), dwóch kawałków sklejki oraz kija od grabi.
Krosienka są trochę inne bo tka się na nich pod kątem 60 -45stopni (kręgosłup już nie ten i trzeba sobie życie umilać). Wystarczy ustrojstwo oprzeć o poręcz krzesła i tadam!
Na poniższych zdjęciach widać wełenkę z Kramu Korkonti i pasek jaki robię w ramach oswajania materiału.

Ps. Mam śliczne wrzecionko od Apaczomira i to jest źródło moich zgryzot. Tak jak wszystkiego innego nauczyłam się sama metodą prób i błędów, tak przędzenie mi nie wychodzi. jestem zdruzgotana :(

Z wrzecionem na księżyc

2011-10-18T11:29:00.004+02:00

Ostatnio miałam okazję wypróbować bardzo oryginalną czesankę. Wyzwanie było ambitne, ale wykonalne, czego dowodzi zdjęcie:

Teraz możecie wyglądać przez okno, żeby widzieć jak mi idzie ta robota ;) A ja mam alternatywną wersję porywania się z motyką na słońce.
Zdjęcie autorstwa Roberta, którego poniosło :)

O książce

2011-10-17T20:08:00.003+02:00

Ostatnio zaczęłam się udzielać na blogu Książkowo - craftowo. Zamieściłam tam już kilka recenzji książek, ostatnia dotyczy publikacji na temat art yarn. Pisałam już o niej kilka słów na tym blogu, tym razem obszerniej i z większą liczbą zdjęć. Zapraszam do czytania. Klik!

Wielkopolski Park Etnograficzny w Dziekanowicach

2011-10-16T16:27:00.013+02:00

Korzystając z pięknej jesiennej pogody wybraliśmy się dziś z Czciborem do Muzeum Pierwszych Piastów na Lednicy, a w drodze powrotnej zahaczyliśmy jeszcze o skansen etnograficzny w Dziekanowicach. W jednej z chat mieszczącej warsztat tkacki od zeszłego roku trwał remont i dopiero od niedawna można do niej wejść. A jest po co :)

Pod dachem jednego z zabudowań gospodarskich tego obejścia stoi sobie wyroszony len i czeka na dalszy los.

Miły pan opiekujący się ekspozycją wpuścił nas poza magiczny sznureczek wiszący w wejściu do izby z warsztatem i potrzebnymi sprzętami. Nie udało się nam zrobić lepszych zdjęć z braku światła. Poniżej krosna z dwiema nicielnicami (następne dwie leżą na krześle), z metalową płochą. Na wale nadawczym wiszą resztki lnianej osnowy, którą odcięto. Na ramie krosien, za bidłem leży regan (in. rozdzielacz, grabka). Nad warsztatem wisi lampa naftowa.

Gigantyczne snowadło :))

I całość izby. Po lewej stronie widać szpularz z przewieszonym przez niego lnem oraz szpularkę do napełniania cewek umieszczanych później na szpularzu. W korytarzu chałupy stoją także międlice, cierlice, czesak do lnu oraz wijadło, którego podstawa wykonana jest z korzenia drzewa.

A to już część mieszkalna i kołowrotek z kądzielą zapełnioną lnem, który zamienia się w niteczkę.

Niestety nie udało mi się dowiedzieć, skąd pochodzi całe przędzalniczo-tkackie wyposażenie.
Na koniec tej małej relacji najsympatyczniejsze (zaraz po psach) zwierzątka. Pieszczochy niezwykłe :)) Czarne owieczki to na pewno wrzosówki, a białe? Czy to polskie merynosy?

Opowieść starszej pani

2011-10-16T01:57:00.001+02:00

Trafiłam na ten filmik szukając różności dotyczących krosien...
ujęła mnie ta starsza pani, jej młody duch, jej opowieść o życiu, tkaniu -
postanowiłam podzielić się z Wami :)

Pozdrawiam :)

ALEXANDRA PALACE

2011-10-15T17:01:00.000+02:00

Byłam ostatnio na moich ulubionych londynskich targach w Alexandra Palace.Jak zwykle absolutny oczopląs- czyli prawie wszystko co sie do naszego rekodzieła zalicza i stosuje. Do kupienia i pooglądania a czasem do obfotografowania. Tym razem nastapiła niespodzianka - bo po powrocie do Polski przy przenoszeniu do kompa - system pozarł 240 zdjęc. Majseter komputerowy jest juz zawezwany - może znajdzie.
Jednakowoż trochę fot zostało.
Przed wejściem na tereny targowe zwykle obejrzeć można monumentalne twory w stylu - rafa koralowa wykonana szydełkiem , albo żaglówka naturalnej wielkości z psem na pokładzie i w pełnym ożaglowaniu- zrobiona na drutach /jak najbardziej free style./
Tym razem było skromniej lecz ciekawiej, bo ustawione były proste ,drewniane krosna , siedział za nimi czarny gość i tkał..

Tkanina miała postać cienkich- 10 - 15 cm bardzo kolorowych pasków a wszystko co utkał było na sprzedaż.

Najbardziej mnie zainteresowały nasienniki z kwiatów lotosu/?/ co to je miał zamiast pedałów.Bardzo ciekawe rozwiązanie - nie sądzicie?

Kupiłam taką uroczą tkaninę jako pomoc naukową do szkoły.
Przyjechałam na targi bardzo wcześnie i dlatego może nie widać na fotografii tłumu który ten warsztat otaczał pózniej.W ogóle tym razem było tkactwa dużo więcej niż zwykle. Miałam okazje potkać na 16 nicielnicowych stołowych krosnach firmy LOUET. Było tez sporo rozmaitych, interesujących i stosunkowo nowych technik mieszanych typu ,, Big Knitting,,
Bardzo ciekawe wydarzenie- bywam tam od kilku lat, ale tym razem - o ile nie odnajdę utraconych plików-relacja będzie wyjątkowo skąpa. A szkoda bo - przynajmniej jeśli o tkactwo chodzi to można było wysnuć bardzo ciekawe wnioski

Barwienie wełny łupinami orzecha włoskiego

2011-10-13T16:28:00.000+02:00

Łupiny orzecha włoskiego są nie tylko łatwo dostępne, ale i proste w użyciu jako naturalny barwnik. Musimy pamiętać, że łupiny orzecha są barwnikiem, który aktywizuje się w zetknięciu z powietrzem (przez utlenienie uzyskujemy kolor). Dlatego po pozyskaniu łupin należy przechowywać je (raczej krótko) w wodzie, gdzie nie będą miały dostępu powietrza, bo "oddadzą" zbyt wcześnie kolor i nie będziemy mieli z nich pożytku.
Wełny przeznaczonej do barwienia łupinami orzecha nie trzeba w ogóle przygotowywać. Samo farbowanie jest również banalnie proste: do naczynia, gdzie trzymamy zalane wodą łupiny orzecha wrzucamy wełnę na 24 godz. Po tym czasie wyciągamy. Żadnego gotowania, zaprawiania, nic. Jak pisałam kolor "powstaje" w zetknięciu z powietrzem, a wiec nasza wełna będzie zmieniała barwę PO wyjęciu z kąpieli. A konkretnie będzie ciemniała.
Moja próbka ma teraz taki kolor:

Z łupin orzecha można uzyskać odcienie brązu - od jasnego do ciemnobrązowego. Uzyskany kolor zależy od gatunku wełny, ale i od kondycji naszych łupin i ich ilości. Mówiąc o kondycji mam na myśli stopień ich zbrunatnienia. Lepsze dla naszych celów są zielone, świeże łupiny.
U mnie orzech włoski w tym roku marnie owocował - wiosenne przymrozki dały się nam we znaki. Z niewielkiej ilości pozbieranych łupin mogłam ufarbować jedynie taką próbkę. Bardzo żałuję i mam nadzieję, że przyszły rok będzie łaskawszy dla moich drzew orzechowych w sadzie.

PS
Opisałam tylko jeden z kilku sposobów farbowania łupinami orzecha - najłatwiejszy :) Po więcej sięgnijcie do książki Tuszyńskiej "Farbowanie metodami naturalnymi"

Pozdrawiam

Powitanie;)

2011-10-11T23:59:00.000+02:00

Witam serdecznie;) Zwą mnie DeeDee i chciałabym Wam przedstawić pokrótce historię mojej fascynacji obróbką wełny.A zaczęło się w lutym, między innymi dzięki blogowi Prząśniczka, który zainspirował mnie do działania;)
Przędzenie zaczęłam na wrzecionie, zrobionym przez brata, a przęślik gliniany dostałam kiedyś od kolegi Apaczomira;)Oto pierwsze wełenki uprzędzone na wrzecionie:

Wełnę po wypraniu rozciągnęłam na suszarce, aby utrwalić skręt. Zrobiłam z niej czapkę historyczną techniką zwaną naalbinding- ścieg igłowy- tkanie igłą.

Chwilę później zachorowałam na kołowrotek...i go dostałam;)Oto on;) Pamięta lata 70-te i pochodzi z okolic Bielska-Podlaskiej.

Pierwsze wełenki na nim uprzędzone wyglądały tak:

Oj ciężko było przez pierwsze dni skoordynować nóżkę z rączką i jeszcze,żeby się nić nie rwała;) Jak widać wełna wyszła mi cienko-gruba;)Ale już kolejne podejście do przędzenia przyniosło zadowalające efekty i z tej oto czesanki:

Wyszły takie śliczne moteczki:

Później przyszła kolej na barwienie;) Strasznie mnie to kręciło, a samo barwienie naturalne wydawało się trudne?nieosiągalne? Jednak udało mi się;) A pomocna okazała się książka
Weroniki Tuszyńskiej ''Farbowanie barwnikami naturalnymi''.
Pierwszy raz barwiłam na warsztatach archeologicznych na Wolinie. Wełny zaprawiłam ałunem, a barwiłam w marzannie i łupinach orzecha włoskiego.

Farbowałam jeszcze liśćmi brzozy i nawłocią.Czarny bez czeka ususzony i zamrożony na swoją kolej;)Gotowałam sok i zostało mi sporo pulpy z bzu...szkoda było wyrzucać...;)
I jeszcze ostatnie wełenki z wrzosówki na zaprawie z ałunu w liściach brzozy.

To tak pokrótce na początek;) Prząśniczką już trochę jestem, trochę barwię...zostało jeszcze tkanie do ogarnięcia tematu;) Ktoś mi sprzątnął taką fajną aukcję z krosnem, kołowrotkiem i innymi gadżetami;););)A już przekabaciłam męża;)Ale nic tam, szukałam dalej i znalazłam takie oto krosno przedwojenne:

Kupiłam;)Żeby było śmieszniej to na kartę kredytową brata, bom ostatnio spłukana;) I już do mnie jedzie...czy ogarnę temat? Na pewno coś tam o tym napiszę;)
Ślicznie dziękuję za zaproszenie i pozdrawiam wszystkie Prządki i Prządków;)

Doniesienia z pola bitwy ;-)

2011-10-11T17:27:00.001+02:00

Zebrało mi się ostatnimi czasy na tkanie. Może to za dużo powiedziane, bo jak na razie udało mi się zrobić jedną krajkę - cóż, z czasem ostatnio ciężko.

Ale wyszła nawet nie najgorsza, zbita i w miarę równa. Będzie na obszycie do jakiejś koszuli.
Całkiem dobrze jak na pierwszą krajkę od pięciu lat. I drugą w życiu ;-D

Tymczasem bawię się w barwienie owocami czarnego bzu.
Bardzo to sympatyczny barwnik, mocny i dosyć łatwy w obsłudze.

Do kąpieli wrzuciłam dużo wełny - bo bardzo lubię kolory jakie wychodzą z bzu - i kawał lnu, tak testowo.
Jeśli wyjdzie ładnie, będzie na obszycia, albo sobie zrobię z niego chustkę do stroju.
Na zdjęciu len po dniu moczenia się w barwniku. Później podgotuje i utrwalę. O farbowaniu bzem pewnie się jeszcze więcej rozpiszę kiedy efekty wyjdą z michy i wyschną :)

A powyżej, drodzy Czytelnicy, mamy krosna pionowe ciężarkowe w wersji IKEA, czyli zrób to sam ;)
Drewno dzięki uprzejmości Zakładu Oczyszczania Miasta w miejscowości po sąsiedzku - trzeba było tylko ze sterty niewymiarówek po wycince wybrać i poprzycinać. Bardzo to była miła niespodzianka, bo w tartakach u nas drogo i można dostać głównie iglaki, a tu proszę - ładna brzózka.
Na dniach się pewnie będziemy z TŻ brać za dalszą obróbkę.

LIKE VIRGIN-czyli farbuje

2011-10-11T15:34:00.001+02:00

rozmwialysmy sobie z Kasia o farbowaniu bo w miedzyczasie sprzatania i szycia i robienia na drutach wzielo mnie na farbowanie welny.Mialam psiarze nazbierane i zeby sie niezmarnowaly to chlup do gara. To moj pierwszy raz na farbowanie ekologiczne i wyszlo ze ja dziewica fabowania jestem hahahahahahahahah. Mialam gar taki starszy juz ,kiedys kupilam na carboocie czyli na pchlim ,ale malo uzywany bo to gar do stawiania na piec. Wymyslilam sobie ze bede farbowac na dworzu bo to jednak niewiadomo co to za miamusne grzybunie tam sie gotuja moze jeszcze jakies dymy i siarke wydobeda z siebie. ;) .

umyslilo mi sie nagrzac kominek bo przeciez gotowac w nim tez mozna .Naznosilam wszytkiego do palenia i dalej palic w piecu jak na prawdziwa czarownice przystalo buuuuhahahahah. Mikis tylko sie przygladal , glowa kiwal ze mi odbija . ale co tam jak sie bawic to na calego wyciagnelam nalewke z zeszlego roku ( rozana ) i zaczela sie zabawa grzybki sie podgotowaly i niestety" wygiel "sie skonczyl i jak tu teraz warzyc zupke

.chcac niechca i tak musialam do kuchni ,do mojej prawdziwej pieczary .Zupcia sie gotowala ,synek zagladal jak w poprzednim poscie ;) ojcu nieradzil tego jest ,bo matka podkrapia jeszcze nalewka

to niewiadomoco tam gotuje i moze jeszcze lepiej uwazac co dzisiaj na obiad poda. a matka tylko na synka lysego sie spojrzala i rzekla > spokojna twoja rozczochrana ty masz dzisiaj na obiad kawal padliny -a synes zapytal -tez z lasu? eh zebym miala metrowa chochle to bym mu policzyla kregi. Welna sie farbuje ekologiczne ,ja sie zastanawiam czy farbowac wiecej czy nie? zostawic taki kremowy czy dac taki lekko brazowawy ot dylemat.

po prawej siedzialo tylko 2 godziny w garze, w srodku cala noc do rana.a to z prawe niedawno wyciagnelam.Pogoda ladna cieplutko i slonce swieci to szybko wyschlo.

ponizej widac jak wygladaja na normalnym ,prawdziwym kolorku.

to jak farbowac czy nie? zupa wciaz na piecu ahhahaah

mam mysz w domu wrazie czego sie nakarmi hahahaha

pozdrawiam majowababcia Halynka

Eco-deying - czarny bez

2011-10-09T18:51:00.003+02:00

Znów gotowałam zupkę. Tym razem jadalną, bo z owoców czarnego bzu (Sambucus nigra L.). Będąc w ogrodzie u mojego taty, odkryłam kiście tych owoców. Jeszcze niedawno nie zwróciłabym na nie uwagi, ale odkąd bawię się w ekofarbowanie, patrzę na każdą roślinę pod kątem jej przydatności do barwienia.
Zatem siatka do ręki i zbieramy.

A potem tradycyjnie gotowanie zupki. A oto rezultaty barwienia. Po lewej stronie z dodatkiem siarczanu miedzi, po prawej - ałunu. Siarczan miedzi spowodował, że kolory stały się szarofioletowe, ałun zaś nadał barwionym rzeczom zabarwienie różowofioletowe. Kolor jedwabiu ponge jest według mnie zachwycający. A co wy sądzicie o moich kolejnych farbowankach?

NOWY POMOCNIK

2011-10-06T14:55:00.000+02:00

Witam po przerwie .Dzisiaj dostalam nowego pomocnika ,az podskoczylam sobie w gore. Ostatnio przede jacobsa ,mam pare motkow juz sciagnietych z motowidla.Lezaly tak sobie i czekaly na dalsze losy . niestety pan M jakos niemoze sie zabrac do zrobienia krzyzaka.

wrzucilam dwa krzesla na siebie jedno z nogami a pod spodem obrotowe ( nowy patent hahaha)

podlaczylam do zwijarki i poszlo jak burza.

jeden moteczkek zwiniety .a czeka jeszcze pare i odrazu jak ladnie wygladaja.

pozdrawiam majowababcia

Raz jeszcze alpaka - pytanie

2011-10-05T23:46:00.001+02:00

Jak widać na obrazku, i ja nie powstrzymałam się przed zakupem runa alpaki suri :)

Choć rzadko ostatnio przędę, skusiłam się na nie, zwabiona wizją ciepłego szala na zimę, którym się otulę kiedy już zdołam przejść wszystkie etapy od runa do dziergania :)

Pierwszy etap za mną. Udało mi się runo wyprać i wysuszyć, korzystając z słonecznej wrześniowej jeszcze pogody. Poczesałam trochę czesakami ręcznymi i ... załamka totalna! Nie umiem pozbyć się tych drobinek z trawy których pełno mam w runie! Duże odpadły na szczęście w praniu, ale pełno tych maleńkich ździebełek zostało wplątanych we włoski i choć przy czesaniu część wypada, reszta twardo siedzi. Spróbowałam uprząść trochę i niestety wplatają się w nitkę. Macie na to jakiś sposób?

Czy trzeba się bawić w Kopciuszka, czy jest jakiś patent ?

Dzień Tkaczki

2011-10-02T19:08:00.015+02:00

Dzień Tkaczki zaczęliśmy już świętować dzień wcześniej. Podczas wernisażu wystawy Kolorowy Kod Kultury były życzenia, kwiaty dla tkaczek i pasiaste torty.

Pierwsza sobota października upłynęła nam w miłym towarzystwie i przy pięknej pogodzie. Przy krosnach spotkaliśmy ułana i dziewczynę.

Harcerki i harcerzy ze Starachowic.

Ułanów i fotografów.

Praca na krosnach sprawiała radość.
Zapraszamy za rok.

Muzeum Tkactwa Dolnośląskiego w Kamiennej Górze

2011-10-02T08:47:00.000+02:00

Przez wieki Ziemia Kamiennogórska była regionem słynącym z produkcji płótna lnianego. Uprawę lnu upowszechnili tu cystersi.

Umiejętność obróbki lnu i tkania płótna ludność przekazywała z pokolenia na pokolenia. Z czasem len stał się złotem tej ziemi, a tkactwo głównym zajęciem miejscowej ludności.

Historia kamiennogórskiego muzealnictwa sięga XVIII wieku. W obecnej siedzibie muzeum funkcjonuje od 1932 roku, w roku 1969 zostało przekształcone z Muzeum Regionalnego w Muzeum Tkactwa Dolnośląskiego.

Jeśli ktoś ma możliwość to warto odwiedzić to miejsce, ja byłam już 2 razy.

Mini krosno

Olbrzymie krosno żakardowe

przęślice

To oczywiście tylko znikoma część kamiennogórskiej kolekcji

przemyślenia o angorze

2011-10-01T22:57:00.004+02:00

Pora na małe podsumowanie i podzielenie się przemyśleniami.
Niewątpliwie angory to zwierzaki na prawdę wyjątkowe, te wełniste kulki sporo różnią się od pozostałych królików. Mając z nimi do czynienia można się dużo nauczyć.

1. Angory to zwierzaki wyjątkowo cierpliwe. Całe szczęście, bo znoszenie nudnego wyczekiwania, aż ktoś mało wprawiony w strzyżenie obetnie to co mają na sobie musi być dla królika okropnie nudne.

2. Zaniedbałam strzyżenie, a później miałam tego efekty. Wełna strzyżona regularnie rośli znacznie szybciej. Po przekroczeniu tych trzech miesięcy odrasta dużo wolniej. Wydaje mi się teraz, że czekanie na dłuższe włókna jest bez sensu. Zaraz po strzyżeniu odrosła w pierwszym miesiącu ponad centymetr.

3. Wybarwianie się włosów u angory barwnej jest dosyć ciekawe. U czarnej po pewnym czasie na okrywie włosowej wyszło coś w rodzaju cieniowania.

4. Po jakimś czasie po zestrzyżeniu na czarnej angorze były widoczne włosy przewodnie, które rosną szybciej niż puchowe. Może w przypadku tego zwierzaka to było efektem niewłaściwego żywienia, ale jeszcze zobaczymy.

5. W przeciwieństwie do tego co uzyskuje się po zestrzyżeniu owcy, króliki mają na prawdę czystą wełnę. W wełnie potnej z owcy można się doszukać na prawdę wszystkiego. Pewnie nie jednemu fitosocjologowi wystarczyłoby do określenia zbiorowiska roślinnego na pastwisku i okolicy na podstawie tego co siedzi w owczym runie. Wełna z królików angorskich jest pachnąca siankiem i pod tym względem też bije owce na łeb. Raczej trudno o przebarwienia i zażółcenia zestrzyżonej wełny.

6. Byłoby dobrze gdyby angory były cudownymi zwierzętami bez wad, ale trochę brakuje im do doskonałości. Są na tyle leniwe i flegmatyczne, że nie chcą same brać grzebienia w łapki i czesać grzbietu. Dlatego ta przyjemność należy do tego kogoś komu przyszło do głowy, że fajnie byłoby mieć takiego podręcznego włóknodajnego zwierzaka.

Jeśli ktoś ma ochotę to mogę się podzielić próbkami z tego co do tej pory zestrzygłam u siebie ze zwierzów :)

Wrzeciono.

2011-09-28T10:10:00.001+02:00

Okazuje się, że ten niepozorny kawałek oszlifowanego patyka, kręcący się w miseczce ma swoje tajemnice. Zdradza je tym, którzy przędą wytrwale i często. Przyznam się wam ,że moje kołowrotki tkwią w kątach, a wrzecionka są w ciągłym ruchu. I nadal opanowanie techniki przędzenia na nich jest dla mnie wyzwaniem.

Jakiś czas temu sprzędłam na wrzecionku szare runo, które dostałam od Beaty.

Zrobiłam z niego prostą chustę, według wzoru, którego nauczyła mnie Egunia .

Wydawało mi się, że sprzędziona nitka ma prawidłowy skręt. Ale w czasie robienia chusty okazało się, że jest lekko przekręcona, co powodowało, że rzędy pochylały się w jedną stronę.

Pewnie gdybym skręciła nitkę podwójnie, ten skręt zostałby zrównoważony. Ale ja chciałam uzyskać pojedynczą nitkę. Miała mieć zrównoważony skręt i to bez dodatkowego blokowania, którego nie jestem zwolenniczką. Przędłam i robiłam na drutach jednocześnie.

Dopiero pod koniec przędzenia, udało mi się uzyskać nitkę, z której jestem zadowolona.

Nie potrafię wam przekazać , jak to zrobiłam. Nie jest to sprawa, techniki, ale wyczucia w palcach . I odpowiedniego zgrania wszystkich ruchów.

Jestem bardzo ciekawa, jakie są wasze odczucia, przy przędzeniu na wrzecionie. Ja jestem tym prostym narzędziem zauroczona :)

Jesienne popołudnie z wrzosówką w tle ;-)

2011-09-24T18:49:00.001+02:00

Kiedyś kiedyś dostałam od znajomej worek runa z owcy wrzosówki. Przytargała go z jakiejś konferencji biologicznej.
Były to ogólnie czasy zanim jeszcze wkręciłam się w przędzenie i inne "woolcrafty" ;-) a w każdym razie zanim wkręciłam się na tyle, żeby bawić się w obróbkę od podstaw.
Tak więc worek został schowany do garażu i tam czekał na lepsze czasy.
W międzyczasie padł pomysł, żeby wykorzystać go do drużynowych warsztatów z obróbki wełny, ale, jak to z drużynowymi inicjatywami bywa, zrealizowany nie został, no i czekała sobie biedna wrzosóweczka aż do zeszłego tygodnia, kiedy to, stwierdziwszy że pogoda się jeszcze do wszelakich brudnych robót nadaje, wydobyłam wór z garażu celem zapoznania się ze stanem jego zawartości.
Na pierwszy rzut oka nie było źle.

Dzisiaj, korzystając z pięknego popołudnia, wyrzuciłam zawartość wora na trawnik żeby zobaczyć, co się w nim zalęgło i czy wszystko nadaje się do wyrzucenia czy może jednak nie.

Moją pierwszą reakcją było... no powiedzmy, że nic, co nadaje się do powtórzenia publicznie ;-)
Z wora wypadła śmierdząca, zbita, pełna śladów po molach i ogólnie paskudna kula.

I być może bym porzuciła pracę na samym początku gdyby nie pomoc Sveralda - który widząc tak wspaniały obiekt do szarpania i tarzania się dostał psierdolca i zanim go powstrzymałam wskoczył w środek tego bajzlu, zaczął w nim kopać, grzebać i się tarzać.

Kiedy już go odgoniłam, to okazało się, że środek kuli chaosu wygląda całkiem całkiem...

I tak w ciągu kilku kolejnych godzin pracy powstały trzy stosiki - "do przędzenia", z dłuższymi kawałkami sierściucha, "do filcowania" na który trafiły wszelkie krótsze fragmenty runa, oraz "do podrzucenia sąsiadom jak mnie bardzo wkurzą" - czyli wszelkie śmieci, zamolałe fragmenty, badziew i syf. No, na koniec pojawiła się jeszcze kupka "coś z tego będzie po upraniu, ale teraz mi się już nie chce wnikać co".

Co bardziej zbite elementy potraktowałam wierzbowymi witkami - sposób o którym pisała niedawno na Halli Rosamar, a później Alicja podesłała mi poglądowy filmik jak to się runo biczuje ;)

Od 1:12 - witki idą w ruch :)
Bardzo szybko i sprawnie można w ten sposób rozbić takie zbite i skołtunione kawałki runa.

Cóż - może coś z tego będzie... Zobaczymy za tydzień, kiedy spotkam się z Alicją i rzuci na mój kudłaty urobek bardziej doświadczonym okiem.
Jeśli dobrze pójdzie a pogoda dopisze - będziemy to wszystko prały i oczyszczały.
A tymczasem wrzuciłam wszystko w pudła, i w takiej formie poczeka przez tydzień.
Mam nadzieje, że Sver się do tego nie dobierze - pewnie chętnie by się wytarzał.
Jak na mnie - wystarczy mi, że już moje ręce śmierdzą owcą, i to mimo dokładnego mycia :-D

Pozdrawiam! No i życzę wszystkim Czytelnikom i Współpiszącym pięknej jesieni :)

Olofek

Eco dyeing, czyli farbowanie w maślance :)

2011-09-21T19:29:00.000+02:00

Ostatni weekend spędziłam w okolicach Wdzydz Kiszewskich. Celem wyjazdu był nie tylko odpoczynek, ale też grzybobranie. Skoro byłam już w lesie, pomyślałam, że zbiorę jakieś grzyby i wypróbuję to, co kusiło mnie od dawna, a więc farbowanie naturalnymi składnikami. Postanowiłam zbierać grzybki do nieprzezroczystej torby foliowej, aby nikt nie pomyślał, że zamierzam je spożywać. Wybór wbrew pozorom wcale nie był zbyt duży. Trafiały się gołąbki wymiotne, kilka pojedynczych muchomorów i jakieś brązowe z blaszkami - bliżej mi nieznane. A ja naprawdę nie miałam ochoty uganiać się po lesie za czymś zupełnie niejadalnym, aby uzbierać tego z pół torby.
W końcu w świerkowym młodniaku trafiło się to, o co mi chodziło - kolonia grzybów zwanych maślanką. Od razu miałam pół torby :).
Po powrocie do domu zaczęłam z nich gotować niejadalną zupę grzybową, która przybrała barwę ciemnobrunatną.

Po godzinie dodałam ałunu, roztwór zmętniał i zjaśniał. A potem wrzuciłam wszystko, co miałam pod ręką: merino, loki, bambus, knociki.
Oto efekty. Merino bardziej wpada w barwę delikatnie cytrynową, loki i knociki są ciemniejsze, a bambus jakby lekko morelowo-pomarańczowy.

Czesaki

2011-09-18T12:35:00.001+02:00

Od dłuższego czasu myślę o zakupie małego drum cardera ale cena dość spora, niby posiadam wielki grępel ale ma wady - dość spore straty, małe ilości odpadają, kłopotliwe czyszczenie (prawie 4 godziny), zmiana koloru bez wyczyszczenia powoduje mało ciekawy melanż. Jakiś czas temu Ela pokazała czesaki, cena ich też raczej zaporowa ale po kilku konsultacjach okazało się że, mój tato uczynił mi takie na podstawie tego co mu narysowałam, wydrukowałam i objaśniłam (zrobił nawet 2 komplety :)))

dwie uzębione szczotki w grabowej oprawie

Zaletą takich czesaków jest znikoma ilość runa poddawana zabiegowi, wyciągamy bata z najdłuższych włókien,
im dłużej czeszemy tym uzyskujemy bardziej jednolity materiał. Wady strata dość spora, nie tak jak w przypadku drum cardera wczeszemy w bata wszystko tutaj pozostaje jako odpad wszystko co poplątane, zbyt krótkie no i co prawie jest zaletą śmieci również. Trzeba również dodać że, niestety ćwiczymy rączki jest to raczej zajęcie siłowe, no i jak przy wszystkim należy nabrać wprawy. Nitki które, uprzędłam z wyczesanej w ten sposób alpaki są do zobaczenia u mnie . Zmieniłam również zdanie o czystości alpak, nigdy nie miałam dobrego zdania o czystości wielbłądów. Przerabiałam ich runo wielokrotnie i zawsze fascynowało mnie jakim sposobem ten zwierzak ma na grzbiecie tyle piachu i pyłu, do czasu jak nie widziałam takiego rozkoszniaka w ZOO tarzającego się pleckami w piachu. Lamy i alpaki to krewni wielbłądów więc też z upodobaniem na poziomie atomów wbijają pył w swoje włókna a jako astmatyk nie cierpię pyłu. Wszystko zależy na co trafimy są owce tak czyste że, po strzyży tylko siąść i prząść, są alpaki zapiaszczone, zapylone pełne wkręconej słomy, siana i mchu - i na odwrót piękne runo alpak i brudne owce. Życzę Wam i sobie najczystszego runa by przędzenie było samą przyjemnością :))))

Elu to na derkę dla konika , skręt nawajo robi pętle przy grubości włókien

Owce

2011-09-17T16:31:00.000+02:00

Pamiętacie moje owieczki? Przez lato podrosły. Teraz są podlotkami :)
Uwielbiają marchewkę:

Jak widzicie mają swój "letni domek", gdzie mogą się schować w niepogodę. Korytko jest i tak najważniejsze. Zwłaszcza z marchewką lub owsem.

W tej misce przyniosłam owcze przysmaki. Rózia (nazywana czasem Kaśką) sprawdza, czy czegoś więcej tam nie ma...

Trochę się na mnie obraziła, bo nie ma więcej...
Owcom należy jednak ograniczać ilość przysmaków, bo się otłuszczają.
A to Elka:

Jest charakterna! Choć nie ma rogów, duszę ma rogatą!

Potrafi dobrać się do worka z owsem, kiedy na chwilę zostawimy otwarte pomieszczenie, gdzie stoi. Ostatni jej "wyczyn" to przejście na drugą stronę płotu - pod spodem. Tak długo atakowała siatkę aż ta puściła. Znana zasada owiec mówi, że najlepsza trawa rośnie właśnie po drugiej stronie płotu :)

Tej jesieni moje owce nie zostaną ostrzyżone. Poczekamy z tym do wiosny. Rózia jest owcą pomorską. Ma piękne runo. Wełna z tych owiec jest nieco szorstka, ale świetnie sprawdza się w wyrobach. Runo Elki ,ma jedwabisty połysk charakterystyczny dla krzyżówek. Sprawia wrażenie cieńszej, ale to wszystko sprawdzimy przy pierwszym strzyżeniu.
Pozdrowienia z owczej zagrody!

Zagadka

2011-09-17T15:20:00.007+02:00

Otrzymałam niedawno w prezencie od Eli wrzeciono typu ruskiego. Zabrałam się do opanowywania nowej techniki przędzenia. Jest szybsza i wygodniejsza niż przędzenie za pomocą wrzeciona z przęślikiem. Zaprzyjaźniłam się z tym wrzecionkiem i będę ćwiczyć, aż ruchy prawej i lewej ręki osiągną harmonię. Jako miseczka służy mi świecznik z Ikei :)

Wczoraj wieczorem na warsztat poszło włókno, z którym nie miałam wcześniej do czynienia. W ramach zabawy mam dla Was zagadkę: co znajduje się na nawoju wrzeciona na zdjęciu powyżej i co ułożone jest w znak zapytania wśród owczych i alpaczych kłębuszków i motków? :) Rozwiązanie pojawi się w tym poście.

I zbliżenie.

Rozwiązanie: nitka została uprzędziona z psiej sierści na życzenie mojej koleżanki Dobrusi, która ma żywiołową suczkę o imieniu Yrsa. Przędza jest miękka i puszysta, co jest zasługą włosków z podszerstka. Krótki psi włos ciężko przędzie się na wrzecionie z przęślikiem, ale już na ruskim problem znika. Ku mojemu zdziwieniu, "runo" doskonale się wyciągało. Udało mi się uzyskać grubą nitkę, z czym mam problem w przypadku owczej czy alpaczej czesanki. A oto wełnodajna istota :) Niteczka pojedzie oczywiście do Dobrusi.

Prządka on tour ;-)

2011-09-16T20:16:00.001+02:00

Ostatnio przędę głównie "w podróży" - na wyjazdach historycznych (co akurat się rozumie samo przez się),
w pociągu, w kawiarni, w galerii handlowej...

Biała nitka - uprzędziona na Ciechanowie, w większości podczas wykładu prof. Duczko - trzeba było czymś zająć ręce. A szara to owoc ostatniego wyjazdu do Łodzi - wyjazd w sprawach zawodowych, ale że później miałyśmy ze współpracowniczkami nieco czasu - to zrobiłam im mini-wykład o przędzeniu ;-) Kto wie, może złapią bakcyla :D
Przędza posłuży najpewniej do zszycia nowej kiecki historycznej - kolejną planuję z ręcznie tkanej wełenki od Fuscherów.

A tutaj ciekawski psi nos, sprawdzający co to ciekawego i czy aby nie nada się do obgryzania...

I właściciel ciekawskiego nosa, nieco znudzony:

A tymczasem dojrzał dziki bez - będzie farbowania :-)
Muszę też zaopatrzyć się w większą ilość czesanki - albo i runa, zawsze to więcej zabawy - w sam raz na długie zimowe wieczory. Oglądałam ostatnio tą tutaj: http://www.worldofwool.co.uk/ i zamarzyła mi się taka z norweskiej albo fińskiej owieczki. Ale póki co trzeba będzie rozejrzeć się w bliższej okolicy :)

Pozdrawiam! :)

EDIT: Tak mi się przypomniało jeszcze, dla osób ciekawych "rekonstrukcyjnych" klimatów - filmik z jednej z najlepszych (i na wysokim poziomie "poprawności historycznej będących) wczesnośredniowiecznych imprez: http://ciechanow.tv/archives/742

oddam wełnę surową

2011-09-16T19:07:00.000+02:00

Treść jak w tytule. Mam do oddania dwa wory wełny z owiec polskich, jeden z worów to, jeśli dobrze pamiętam, polskie merynosy. Wełna zdecydowanie brudna :). Oddam za cenę ewentualnej przesyłki (mieszkanki okolic Olsztyna mają możliwość odbioru osobistego). Jeśli ktoś jest zainteresowany - zapraszam :)

Alpaka Suri - inaczej

2011-09-16T15:35:00.000+02:00

Dzięki uprzejmości p Eli miałam i ja okazję bliskiego spotkania z alpaką suri. Runo miękki i delikatne. Kłaczek został wyprany i rozskubany palcami. Długo cieszył moje oczy , lecz postanowiłam go wykorzystać tworząc coś co można używać. Wrzuciłam więc kłaczki na wrzeciono i zrobiłam kilkadziesiąt metrów cieniutkiej niteczki. Przerabiając szydełkiem co kilkanaście centymetrów wrabiałam perełki o różnej średnicy. Wyszedł naszyjnik o długości 250 cm . Z końcówki nici zrobiłam ubranko na plaster agatu, który można również używać nosząc jako zawieszkę .

Prać czy nie prać - oto jest pytanie!

2011-09-14T19:34:00.000+02:00

Nie będę już tu wklejać całości, ale u siebie opisałam dość dokładnie pranie alpaki. Link jest TUTAJ.

Natomiast trafiłam na artykuł, który pokazuje różnorodność wśród narodów i ich zwyczaje dotyczące prania lub nie przed przędzeniem.
Artykuł jest po angielsku, ale kto nie kumaty da sobie radę przy pomocy Chrome, lub Google Tłumacza.
Spinningforth - pranie wełny.

Zapraszam do czytania!

Ukradkowo

2011-09-14T08:10:00.004+02:00

Ukradkowo i nieśmiało w końcu postanowiłam się przywitać.
Jeszcze parę miesięcy temu nie miałam NIC wspólnego z jakimkolwiek tkaniem. Ba! Zdając do ASP "rencyma i nogamy" broniłam się przed tkactwem idąc na snycerstwo.
I co? Los się o mnie i tak upomniał nachodząc podstępnie, z najmniej oczekiwanej strony.
Zaczęło się od tego, iż musiałam wymyślić sposób na ratowanie kompletnie "skopanej" przez krawcową sukni słowiańskiej. Na Grunwaldzie trochę podpatrzyłam, potem zaczęłam odwiedzać pasmanterie w poszukiwaniu sznureczków do wiązań (w mojej sukni były tasiemki). W końcu, zniechęcona bezowocnymi poszukiwaniami zapytałam dziewczyn z Bractw, gdzie mogę owe sznureczki kupić.
Kupić? To trzeba upleść....
Korzystając z informacji jakimi mnie zasypały wyrzeźbiłam sobie lucet (przydało się snycerstwo) i na podstawie filmiku z YT nauczyłam się wyplatać sznureczki.

Potem przyszedł czas na bardko i tu, by już Was nie zanudzać wstawię link do mojego blogowego wpisu z LUBLINA.
(pierwsze utkane przeze mnie krajki )

Dość powiedzieć, że w krajkach się zakochałam. Mogę siedzieć nad nimi godzinami. Zdaję sobie sprawę, że moje umiejętności są mikre w porównaniu do Waszych i tym bardziej dumna jestem szalenie, że przyjęłyście mnie do swego szacownego grona.

Sheeped away

2011-09-13T11:53:00.001+02:00

Urocza animacja :)

Sheeped Away from Junaid Chundrigar on Vimeo.

krosna. część 2

2011-09-12T21:12:00.002+02:00

rozpakowałam krosna. i mam kłopot, gdyż nie mam pojęcia jak je złożyć. ramy mniej więcej ogarniam, ale mechanizmów pedałowo-nicielnicowych ni w ząb.

duże części są dość łatwe do opanowania i dedukcyjnego wywnioskowania ich przeznaczenia i funkcji. wśród drobiazgów z kolei są takie, których przeznaczanie nie pozostawia cienia wątpliwości, jednak sposób montażu już tak, oraz takie, co do których nie mam pojęcia jak je ugryźć. na przykład takie cudo:

jestem również zaskoczona mnogością nicielnic(?). większość jest sprytnie zbudowana z trzcinek, natomiast jedna z metalu

i teraz mam zagwozdkę, jak to wszystko zmontować :]

Plotki przy kołowrotku, czyli co ciekawego się dzieje w Poznaniu, u Agnieszki Jackowiak.

2011-09-12T18:23:00.001+02:00

Jutro wieczorem, w Poznaniu pokaz pięknego filmu Agnieszki Jackowiak-Tkactwo na warsztacie. Film bawi, wzrusza i uczy :)
Poniżej garść informacji, jakie dostałam do Agnieszki:

Zapraszamy na nowy typ spotkań w Pracowni, które obok swojego wymiaru edukacyjnego będą również miały charakter towarzyski. Będą to spotkania z autorami ciekawych prac artystycznych, znawcami danego tematu rękodzielniczego, specjalistami od konkretnej techniki czy surowca (raczaj tego naturalnego: len, wełna, jedwab, bawełna, drewno, kamień, papier itp.). W programie przewidujemy opowieści, filmy, wizualizacje oraz pokaz prac i technik rękodzielniczych. Chcemy, aby te wieczorki pomogły spotkać się osobom o podobnych zainteresowaniach, konsolidować środowisko lub zarazić tych, co jeszcze nie wiedzą, że … tkactwo może wciągnąć, przędzenie zakręcić, malowanie ikon ozłocić, wiklina opleść itp.

Jeśli masz swoją fascynację lub znasz kogoś kto chętnie podzieli się swoim doświadczeniem rękodzielnicznym, daj nam znać, może wspólnie przygotujemy ciekawe spotkanie.

Wstęp bezpłatny. Konieczne wcześniejsze zgłoszenie mailowe lub telefoniczne.

Najbliższe spotkania:13 września godz. 18.30 – TKACTWO – spotkanie z Agnieszką Jackowiak – prezentacja filmu „Tkactwo na warsztacie. Tkanina rawska dawniej i dziś” odtwarzającego techniczny proces powstawania tkaniny pasiastej: przędzenie wełny, farbowanie, snucie, zakładanie osnowy oraz tkanie. Film jest rodzajem dokumentu, ale zarówno instruktażem dla osób chcących zapoznać się z typem tracydyjnego, wiejskiego tkactwa mazowieckiego. 18 października godz. 18.30 –
DAWNE TECHNIKI WŁÓKIENNICZE – o tkactwie na bardkach, tabliczkach, warsztacie pionowym, o dawnym przędzeniu i zajęciach włókienniczych w średniowiecznych osadach. O
swojej przygodzie z przędzeniem wełny i o tym, jak jedna pasja zrodziła kolejną - zamiłowanie do tkania, opowie Alicja Tyburska - historyk, fascynujący się rekonstrukcją średniowiecznego życia i rzemiosł. Więcej o fascynacjach Alicji można przeczytać tutaj: www.lucivo.pl. Zachęcamy do zabrania ze sobą wrzeciona czy kołowrotka oraz swoich doświadczeń i opowieści, aby wspólnie spędzony czas był jeszcze ciekawszy.

CYKL WEŁNIANY

środa, godz. 18.30 - 21.00
Zapraszamy do uczestnictwa w nowym cyklu zajęć dedykowanych tylko i wyłącznie wełnie oraz różnym sposobom jej użytkowania i przetwarzania. To cykl dla kochających spokój, koncentrację, prace manualne i naturalne surowce. Tematyka zajęć przeprowadzi nas od czasów pradawnych do współczesnych, pozwalając na twórczą, artystyczną ekspresję. Zajęcia w danej tematyce prowadzone będą przez kompetentne osoby, które oprócz przedstawienia techniki pracy wzbogacą spotkania opowieściami o historii swojego rzemiosła i współczesnych, autorskich pomysłach. Cykl ten to również sposób na twórcze spędzanie czasu w grupie, więc zachęcamy do zaproszenia znajomych, rodziny, przyjaciół i wspólnego tkania, filcowania, dziergania.

28 września - OBRÓBKA WEŁNY - prezentacja prania, czesania, gręplowania i farbowania wełny oraz pokaz różnych gatunków owiec i różnych owiec oraz rękodzielniczego i przemysłowego przetwarzania wełny. Prowadzenie: Agnieszka Jackowiak (www.agnieszkajackowiak.pl) - 50 zł

Więcej o fascynacjach Agnieszki można przeczytać tutaj: www.agnieszkajackowiak.pl, www.filc.art.pl

efekty deszczowego lata numer dwa :)

2011-09-11T17:43:00.012+02:00

No oczywiście to nie wszystko co pokazałam we wcześniejszym poście .
Kontynuuję :
Kiedyś pofarbowałam czesanki BFl, kid moher i wensleydale na radosne kolory. Ukręciłam, połączyłam w 2-ply i jak to ja już teraz nie pamiętam co z czym. Więc na zdjęciu jest cały mix, nie wiadomo co jest co, ale i tak są cudne i optymistyczne :)

A to czesanka gotland ukręcona dość cieniutko i połączona z gotowym lnem w dwóch odcieniach. Aktualnie na kołowrotku, więc jeszcze nawet nie prana, bo gotowy dopiero mam jeden motek. A zostało jeszcze sporo- 5 szpulek :))) . Sama czesanka wyglądała dość smutno - ale w tym połączeniu naprawdę baaardzo mi się podoba. Na razie jest dość sztywna, po praniu na pewno zmięknie.

A to coś śmiesznego - gotowa mieszanka z WoW :Bumble Bee- zwana czasem Wodnikiem Szuwarkiem:) .Leżała i leżała ukręcona w 2-ply aż wpadł mi pomysł połączenia jej z jakąś starą wiskozą w fajnych kolorach. I co wyszło ??

Złoty Wodnik Szuwarek . I co to z niej zrobić ?? Chyba fajną chustę??
Jeszcze tylko dwie rzeczy na koniec tego maratonu:
Gotowa mieszanka Scorpio z WoW- i moje PIERWSZE NAVAJO !!!

I szara alpaka z jedwabiem . Wagowo czarnej i szarej z poprzedniego posta miałam tyle samo. A po ukręceniu zostało mi tyle szarej, że wyszedł taki motek. Chyba dodatek jedwabiu spowodował, że szara okazała się dużo bardziej wydajna ?

I to chyba wszystko na dziś. Nawet nie myślałam , że tyle zrobiłam. Kołowrotkoholizm ???

efekty deszczowego lata

2011-09-11T16:58:00.010+02:00

Ja jak zwykle raz na ruski rok i wszystko hurtem :) Ale nie obijam się- co to to nie. Wakacje zaoferowały mi dużo stresów zawodowych i innych- więc kołowrotek ocalił mnie od zwariowania :)
Na początek długi sweter z czarnej alpaki i szarej alpaki z jedwabiem. Kiedyś pokazywałam 1 motek, dokręciłam więcej i jest. Tylko zrobiłam błąd skręcając alpakę zbyt mocno, ale już to wiem i poprawię następnym razem. Od razu mówię , że go uwielbiam i będę w nim chodzić od rana do wieczora. Jest tak cudownie miły, że spokojnie można nosić na gołe ciało. A wzór z Raverly http://www.ravelry.com/patterns/library/obsession-2 - tylko oczywiście moja wersja wyłącznie ze zdjęcia .
Żałuję, że swetry mogę pokazać tylko na leżąco, ale brak mi chętnych do zrobienia stu zdjęć na modelu czyli mnie - tak , żeby wybrać JEDNO dobre :)))

Dalej- wzór http://www.ravelry.com/patterns/library/white-pine też podglądniety na Raverly i rozpracowany przeze mnie. Z czesanki Falkland, farbowanej w folii na parze. Początkowo wydawało mi się, ze kolory są mdłe- ale w gotowym swetrze wcale tak nie jest .Wyszło mi niecałe 50 dkg i starczyło mi tak na styk, że nie mogę uwierzyć- zostało może ze trzy metry .

A to pierwszy eksperyment z mieszaniem czesanek na gwoździach :) Brat mi zrobił przyrząd, więc wzięłam co mi wpadło w ręce- BFL w dwóch odcieniach, Corriedale , biały len i jakąś nieznaną mi bliżej wełnę i oto co wyszło. A ponieważ uprzędziona mieszanka wydawała mi się za cienka dołożyłam ze starych zapasów wełnę merino z jedwabiem. Wyszło coś niesamowicie miłego i już oczywiście jest na drutach. A wzór tym razem z bardzo udanego numeru Sabriny 1/2010. z którego już kilka rzeczy zrobiłam.

Domek Tkaczki

2011-09-10T10:38:00.005+02:00

Od wielu lat zajmujemy się upowszechnianiem tkactwa wśród dzieci, młodzieży oraz dorosłych. Pracowaliśmy m.in. przy projektach : „Biołe Portki”, „Werniks,cołnek i wisinka”, „ Dzień Tkaczki”., Obok swojego domu w Bliżynie urządziliśmy Domek Tkaczki, w którym prowadzimy warsztaty i organizujemy spotkania. Dzięki pomocy finansowej Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2007 r. został odtworzony proces obróbki lnu i powstała publikacja „Biołe Portki”. Współpracujemy z wieloma organizacjami, np. przy projekcie „Wio, koniku po chodniku” ze Stowarzyszeniem RDEST, Stajnią Jagiełka i Zespołem Szkół w Bliżynie.
W Dzień Tkaczki, czyli w pierwszą sobotę października, otwieramy swoją pracownię dla wszystkich, którzy chcą poznać tradycyjny sposób powstawania tkaniny. Inspirujemy innych pasjonatów w Polsce do podobnych działań, dzięki czemu Dzień Tkaczki zyskał rangę wydarzenia ogólnopolskiego.

Urszula i Grzegorz - Domek Tkaczki

WIECZOREK ZAPOZNAWCZY

2011-09-09T02:22:00.001+02:00

Skutki wieczorku zapoznawczego.

Wełna in statu

Wieczorek zapoznawczy z Thereska- odbył się przy udziale batta zakupionego u Artandyarn. Było slicznie .Wełna z batta przedła sie lekko i gładko. Thereska chodzi bez zarzutu, cichutko i na medal. Bedą z niej ludzie.


Wewnetrzna struktura batta

wiesci z frontu.

2011-09-07T17:07:00.001+02:00

witam was dziewczyny kochane.jakis czas temu przeszukalam swoje zasoby ksiazkowei znalazlam pare rzeczy z ktorymi ccialam sie wami podzielic .mam naz\je ze sie przydadza.

pozdrawiam majowababcia

tutaj tablica farbowana co mozna wykorzystac do farbowania. zbieram wiadomosci o naturalnym farbowaniu poniewaz chyba takie najbardziej mne kreci.

tutaj tabela co z czym i jaki daje efekt ale slabo widac .postaram sie zrobic skan i wrzucic jeszcze raz .

a to juz krosna,ostatnio lazi za mna tkanie ;)

i prosze co mozna wygrzebac w starych craftowych ksiazkach.

Moje wspomnienia z Cedynii (sprzed roku)

2011-09-05T15:33:00.002+02:00

Woj był szczerze uradowany i dumny z własnoręcznie ukręconego naczynia. A ja też mam miłe wspomnienia z Cedynii.

Szal z wełny owcy kaszubskiej .

2011-09-03T17:34:00.000+02:00

Kolorów wełence użyczył wrotycz, huba i koszenila. Gdyby nie ta koszenila, szalik mógłby nosić metkę - wyrób lokalny, bo i owce i wrotycze i huba z najbliższego otoczenia pochodzą .

Ponieważ mam jeszcze kłopoty z zapanowaniem nad ilością oczek i dopasowaniem rozmiaru, szalik wyszedł dość długi. Na zdjęciu uchwyciłam połowę.

kolory trochę zbyt ciepłe, bo robiłam zdjęcie przy
zachodzącym słońcu

Wzory bardzo proste, francuski i "paprocie" wypatrzone w starej książce dziewiarskiej. Po raz pierwszy zastosowałam rzędy skrócone :) Przy nawrocie, niestety, powstały dziurki.

Pewnie jest na to sprytny sposób ?

W następnym poście, pokażę pewien lokalny wyrób z owczej, przędzionej wełny, wypatrzony dzisiaj na targowisku.

British Wool Weekend 2011

2011-09-03T10:36:00.003+02:00

British Wool Weekend. Właśnie przeczytałam o tym na jednym z obserwowanych blogów. To musi być rewelacyjna impreza. Oj, jak chciałabym na niej być. Raj dla szalonych wełnomaniaczek :).

spindoline

2011-09-02T10:37:00.001+02:00

Wełna się suszy

2011-09-02T08:18:00.001+02:00

Nasza Prezes Zapiecka Irena z Asią Heidi Dz. w czasie warsztatów barwierskich w Zapiecku.

Moje złote runo

2011-09-01T13:11:00.001+02:00

We wrześniu - zaczynam od wrzosówki!
Mam ją od Pani Beaty - Owcy Rogatej!!!!!!

Na szczęście mieszkam blisko i mogłam ją sobie przywieźć!

Na podwórku czekała na mnie wielka poszewka z runem.
Umawiałam się na trzy kilo, ale dopiero w domu okazało się, że dostałam tego szczęścia 8!
Oczywiście była to wełna prosto ze strzyży, nieprana.
Behemot pierwszy się odnalazł przy pakunku i sprawdzał co za zwierzę pani do domu przyniosła.

W środku znalazłam 4 całe runa. Trzy brązowe, jeden szary.
Przed praniem wełna wyglądała tak:

Na górze jest futro brązowe, na dole szare. Nie było zanieczyszczone tak jak się spodziewałam, ot trochę słomy, traw, nasion. Większe strąki sfilcowane usunęłam od razu.
Pachniało cudnie - ja lubię ten zapach! Jestem archetypem i nie potrafię nawet udawać, że to nie dla mnie.

Wykorzystując upalne dni ostatnie zabrałam się do prania.
Wcześniej wykoncypowałam, że lanolinę można trochę rozruszać w tłuszczu, więc ustawiłam swój piec na temperaturę 47 st (lanolina rozpuszcza się powyżej 42 st) i zrobiłam emulsję z oleju roślinnego.
Lałam "na oko" tego oleju, tak aby było dość.
Kiedy wkładałam wełnę od razu wypływały brudy. Miętoliłam ją delikatnie by nie pofilcować, ale na tyle mocno, by palcami poluzować jak najwięcej włosia.

Tu się Franiu pierze, to pierwsza kąpiółka z olejem roślinnym :))))), widać jak brud emulguje!

Za każdym razem partię runa przenosiłam do innej miski z taką samą temperaturą i w kolejnej kąpieli dosypywałam amoniak. Dopiero na koniec używałam detergentu z octem, aby wymyć tłuszcz.
Wyprane kawałki wkładałam do woreczka z firanki i wirowałam w pralce 2 razy. Potem takie strąki zarzucałam na sznurki i po kilku godzinach w takim upale miałam suche.
Dzięki pogodzie cztery owce uprałam w dwa dni.

Doglądający postępu Mąż zaczynał raz po raz dyskusję z archetypem na temat prania łowcy.
I cały czas uparcie powtarzał, że wełnę górale piorą w moczu. A on z synem są gotowi do poświęceń jeśli zasponsoruję beczkę piwa - na wyścigi wtedy dostarczą mi tego drogocennego środka.
Pognałam precz niestety dawcę, tego już moja dzikość by nie zniosła. :)

Pierwsza partia wyszła mi tłusta, widać pożałowałam detergentu. Ale za to tak sprawione włókno wyczyściło mi kołowrotek po alpace :)

Tak wygląda runo po praniu:

Brązowa wrzosówka ma takie piękne rudawe refleksy wymieszane z czarnym, a szara przypomina szetland!
Poza tym to chyba nie do końca jest taka zwykła wrzosówka, ma dużo bardziej puchate runo. Włos osiąga długość 18 cm. Chyba dostałam prima sort!

Od razu z pierwszej partii (tej tłustej) uprzędłam na dzikusa trochę metrów.
Na dzikusa - bo włos wyciągany od razu, bez rozczesywania, jedynie usuwając palcami resztki zanieczyszczeń. Powstała swoista wełenka yarn art 2ply w ilości 480 metrów i o łącznej wadze 265 gramów.
To takie dwa motki na razie.

Wełna jest cudna. Z tak grubo przędzionej powstać powinno okrycie wierzchnie. Uprałam jeszcze raz w motkach. Nie suszyłam pod obciążeniem. Chciałam, by wszelkie zgrubienia były od razu widoczne.
Wymyślam fason płaszczo-opończy. Znakomicie pasuje do mojego dzieła z wełny spaniela!

Wełna nie jest bardzo delikatna, ale ja ją testowałam w okolicach szyi i owszem - czuję ją, jednak nie jest to drapanie. Ale to już wiecie - z mamutów jestem.

No i jeszcze jedna rzecz:
Pani Beata ją darmo daje, ale gdybyśmy zostawiły chociaż symbolicznie to może udało by się jej uzbierać na kołowrotek?
Ten, który posiada stęka już i boli go wszędzie. Korniki mu dały popalić. Szpulki ma nie od kompletu bo się blokują. Nic moje macanie nie pomogło.
Staruszek winien przejść remont kapitalny. Póki co do Pani Beaty wyruszy mój Gad.
Jak Ona na nim opanuje przędzenie to nic Jej nie zaskoczy!
Ja to mam szczęście do Ludzi! Że też tylko takich ciekawych pasjonatów napotykam!!!!!

Tradycyjne farbiarstwo w Zapiecku

2011-08-31T20:42:00.006+02:00

Miałyśmy zaszczyt gościć w Zapiecku Asię Heidi Dz. , która poprowadziła warsztaty bardzo tradycyjnego barwierstwa. W ręcznie ulepionych ceramicznych dzbanach, na ognisku grzały się wywary z suszonych, młodych liści brzozy, z korzenia marzanny barwierskiej i korzenia rzewienia. Najpierw włóczka wełniana była zaprawiana na gorąco w ałunie, a potem zanurzana w gorących wywarach. Motki różnie długo przebywały w garnkach, więc natężenie barw było różne. wywary nie były odcedzane, więc w motkach było mnóstwo drobin i w tych miejscach jakby silniejszej barwy plamki. Po wysuszeniu drobiny udało się wytrzepać. Wełna była zakupiona biała, ale będziemy też barwić uprzędzoną przez nasze ręce. Powoli powstają nasze plenerowe gobeliny, powoli bo pogoda nie sprzyja pracy pod chmurą. Pozdrawiam wszystkich Krystyna

Po drugiej stronie morza

2011-08-29T21:47:00.005+02:00

Moje tkackie poszukiwania już jakiś czas temu zaniosły mnie na drugi brzeg Bałtyku, do Szwecji. Jest to kraj o żywej kulturze tkackiej, funkcjonującej w wydaniu tradycyjnym i nowoczesnym. U naszych sąsiadów działa nawet poważna instytucja opiekująca się tym rzemiosłem. Powołana w 1987 roku Szwedzka Rada Tkacka (Svenska Vävrådet) organizuje m. in. konferencje, targi rękodzieła czy przydziela stypendia najlepszym uczniom. Targi mają aż 25-letnią tradycję, odbywają się co roku w różnych częściach kraju - w tym roku w Borås koło Göteborga, uwaga - w dniach 15-17 września! Odsyłam Was do strony, niestety tylko po szwedzku: http://www.svenskavav.com/
Niezależną od wspomnianej imprezą są dni tkackie urządzane w miejscowości Glimåkra (region Skåne), znanej z produkcji pięknych krosien :) Załączam krótki film z tej imprezy z 2009 roku.

Bardzo chciałabym ożywić tę tradycję również w Polsce, bo akurat to rzemiosło jest u nas mocno zapomniane...

Nówka- sztuka

2011-08-28T16:57:00.001+02:00

Oto mój skarb najnowszy. Pól godziny temu stałam się właścicielką tego zestawu Ashforda , w skład którego wchodzą- kołowrotek ,,Traditional,, z pojedynczym napędem , krzesło , leniwa kaśka i sprzęt do nawijania wełny.Wykończenie - dąb jakobiński. Odbiorę w przyszłą sobotę ze Scarborough / Uk/
No... to koniec z freestajlem.

Alpaka suri.

2011-08-27T12:22:00.004+02:00

Wczoraj dostałam paczkę z alpaką suri . Pan Bogdan jest bardzo solidnym Allegrowiczem, a surowe runo zawiera bardzo mało zanieczyszczeń roślinnych. Warto je kupić.

Pierwsze wrażenie, kiedy bierze się runo w dłonie jest dokładnie takie , jak je opisała Beata. Włos jest zupełnie pozbawiony skrętu, jedwabisty, lejący się. I baaaardzo cienki. Jedyne porównanie jakie przychodzi mi do głowy, jeżeli chodzi o miękkość, to runo królika angorskiego.

Włos jest bardzo długi.

alpaka suri w kolorze szarym

.....i białym

Jeżeli ktoś ma ochotę pomacać suri, to niech wpisze się pod postem i poda mi adres do wysyłki na p.w.
Przygotowałam dla was dziesięć takich" kłaków" :)

Taki długi włos rodzi oczywiście problemy w przędzeniu. Można go przygotować w ten sposób ----- > link .
Można też prząść bezpośrednio z runa. Uzyskanie tym sposobem cienkiej, równej wełny wymaga trochę praktyki. Przynajmniej mi nie idzie to tak łatwo jak Beacie, której suri , jak widać baaardzo "podpasowało" :)

Tak, czy inaczej warto popróbować różnych technik i sposobów tworzenia nitki, aby gotowa włóczka spełniała nasze oczekiwania.

Ja na początku zawsze staram się uzyskać najcieńszą i równą nitkę, którą łączę w 2 play. Wczoraj wieczorem sprzędłam trochę szarego runa .

u góry baby alpaka, na dole suri alpaka,
obie bardzo cienkie 2-play

Jak widać, włóczka z suri jest o wiele bardziej puchata, niż ta z baby alpaki. Jest też delikatniejsza w dotyku i lejąca. Jestem ciekawa, jak będzie zachowywać się w dzianinie? Zaraz ją wezmę na szydełko.

Uwaga !!!!
Słowo alpaka działa na naszego, internetowego trolla z siłą ...wodospadu ;)
Gubiąc widły i g u m a k i pędzi ,aby wetknąć trollowy nochal, w nasze koszyki z robótkami ....

Jeżeli znajdzie tam coś , co nie jest zrobione w j e d y n y, s ł u s z n y , trollowy sposób, rozsyła złośliwe komentarze i majle.
Nie przejmujcie się nimi. Jest tyle sposobów przędzenia wełny , ile prządek :)

Aż by się chciało powtórzyć za Panem Mariolką :
- Okiełznaj się , ty dziki....... ;)

Gręplowanie wełny małymi szczotkami

2011-08-26T12:27:00.005+02:00

Podobnie jak niektóre z Was, zostałam ostatnio zasypana przez koleżanki przędące przesyłkami o zawartości wełnistej. Strzyża z alpaki nie wymaga gręplowania, bo daje się rozskubać w palcach. Inaczej jest z wełną z merynosów, którą przysłała Ela. To znaczy, rozskubać by się dała, (wełna, nie Ela) ale trwałoby to bardzo, bardzo długo. Porozglądałam się trochę za odpowiednikiem tradycyjnych grępli ręcznych i znalazłam takie. Kształtem części pracującej i wyglądem są prawie identyczne jak te duże. Mają drewniane uchwyty. Udało mi się je kupić w sklepie zoologicznym położonym parę ulic ode mnie. Koszt: 26 zł para. Od wczorajszego wieczora "głaskam" tymi szczotkami wspomnianego merynosa i muszę przyznać, że idzie mi całkiem nieźle. Duża ilość wełny nieuczesanej (niczym "Myśli" St. J. Leca) po potraktowaniu szczotkami przekształca się w jeszcze większą ilość do przędzenia, co mnie bardzo cieszy :)

Mam nadzieję, że szczotki wytrzymają próbę sił i czasu i będę je mogła polecić osobom szukającym tańszej alternatywy dla dużych czesaków.
A na koniec - link do dobrej nuty umilającej pracę: Kapela ze Wsi Warszawa - Powolniak

Letnie warsztaty tkactwa ludowego w Lublinie

2011-08-25T20:54:00.007+02:00

Witam wszystkich :)
Dziękuję bardzo za zaproszenie na blog Prząśniczki. Z radością dołączyłam praktycznie do tego grona, a to za sprawą warsztatów :)

O warsztatach w Lublinie dowiedziałam się właśnie tutaj. Podjęłam mężną decyzję, znalazłam towarzyszkę wyprawy ( też zakochana w tkactwie) i pojechałyśmy :).
Warsztaty odbywały się w luźnej formie. Kilka krosien, ramki do zrobienia, dwa kołowrotki - jeden z lnem drugi z wełną oraz do naszej dyspozycji - Wspaniałe Panie Tkaczki. Niestety spóźniłyśmy się na rozpoczęcie warsztatów i ominęło nas przygotowanie osnowy. Załapałyśmy się już za to na snowanie krosien- pierwszy raz , wspaniałe przeżycie.. potem to już tylko mnóstwo cierpliwości i dużo pracy zapewne .:) Był czas, aby dowiedzieć się o przygotowaniu lnu, oraz popróbować -ja po raz pierwszy - przędzenia wełny i lnu na kołowrotku. Len i wełna to dwie różne sprawy, wspaniale było to porównać "na gorąco".

Bo len trzeba cały czas ślinić... i dawniej , kiedy zbierały się kobiety wieczorem na tkanie, bo w domu same, to zawsze je coś od roboty odrywało, to jedna, gospodyni zawsze coś robiła do jedzenia,albo kiszona kapustę dawała albo chleb z solą i dużo wody, bo zasychało w ustach...

Takich opowieści, słuchałyśmy przędąc i tkając, z wielka przyjemnością i dopytując się o coraz nowsze. Do krosien siadałyśmy po kolei, według chęci i ustalanych przez siebie kolejek :). Można było swoich sił spróbować na krośnie dwu-nicielniecowym , tkając dywaniki z gałganków i wełny, po kawałeczku, które to kawałeczki mogłyśmy zabrać na pamiątkę :). Atrakcją były dwa krosna czteronicielnicowe - gdzie uczyłyśmy się tkania wzorów. Wszystko to pod bacznym okiem Pań , które niejedne konkursy już wygrały jeśli chodzi o tkactwo ludowe :). Ciekawostką dla wszystkich - również dla Instruktorek był przyjazd Tkaczek zza wschodniej granicy- nie pamiętam niestety Ukraina czy Białoruś. Okazało się, że maja inna technikę tkania tkaniny dwuosnowowej, wyszło więc na to, że nie tylko dla nas - początkujących była to atrakcja.:)

Na początku, to ja poszłam uczyć się tkać za rada męża, bo dziecko małe, a mąż mówi- będziesz mogła tkać i doglądać dziecka.. a potem.. potem to nie mogłam przestać bo tak to pokochałam...

Warsztaty polecam. Miła atmosfera, dobrze dobrane miejsce - na dziedzińcu Archiwum Państwowego. Dla mnie początkującej - pełne wrażeń, ale myślę, że ktoś trochę bardziej zaawansowany, też mógłby coś wynieść z warsztatów, bo Panie dostosowywały poziom zajęć i tłumaczenia indywidualnie do umiejętności przy każdym krośnie.
W sumie warsztaty chociaż grupowe, miały wiele z indywidualnych lekcji. Smaczkiem była możliwość zakupu gotowych wyrobów profesjonalistek :). Cudowną atmosferę tworzył cały Jarmark Jagielloński - nie tylko kramy, ale również mnóstwo dodatkowych warsztatów i wydarzeń. Noclegi albo w akademiku - zapewniane po wcześniejszej rezerwacji przez Organizatorów, lub na własną rękę. My mieszkałyśmy w domkach nad zalewem Zemborzyckim , poza miastem w ośrodku Graf- marina. Taki trochę z lat 80, campingi osobno, sanitariaty osobno, ale przyjemnie i cena przystępna.
Dla chętnych podaje namiary :
Jarmark Jagielloński
Zdjęcia z warsztatów część na moim blogu Niebieski Domek więcej jednak na picassie . na razie zdjęcia ogólne, w najbliższym czasie dodam zdjęcia ze snowania krosien
Galeria

Namiary do naszych Instruktorek, które też prowadzą zajęcia u siebie, też sprzedają używane krosna - podam na maila.
Wróciłam zachwycona... z bolącym sercem, bo nie zmieści mi się w mieszkaniu krosno niestety, a ja najchętniej już siadłabym i tkała.. Pocieszam się, że kołowrotek mi się zmieści - na szczęście, szykuje się do zakupu i pewnie do jakichś douczających warsztatów :)

Jak byłam mała, miałam może z 8 lat, nie mogłam się doczekać aż zacznę prząść. No to jak się zebrały wszystkie u nas, to mama mi dała stary kołowrotek i wiązkę takiego lnu co to z niego już nic by nie było i kazała prząść. Tak przędła, nieprzyzwyczajona, że pocięłam sobie palce.. ale jaka byłam dumna z tego że już przędę !

pozdrawiam
Sarenzir

Wszystkie cytaty to jedne z zasłyszanych opowieści ,tak jak je zapamiętałam

ALPACZE EKSPERYMENTY

2011-08-25T14:40:00.003+02:00

Jak wiecie alpakę- ostatnio przędę.Do kolekcji,, Deko - Eko..Sporo mi potrzeba jako ze robię jak zwykle ok 15 wyjść--czyli całych sylwetek z dodatkami , nakryciami głowy, torbami etc. Na razie mam 2 kg , a przędę na wrzecionie - metodą tradycyjną.
Alpaka jest runem bardzo przyjaznym i łatwym w przędzeniu. Suri jest śliska i trochę dziwna przy pierwszym kontakcie... jakby chłodna i mokra.Ale przedzie się ja wyśmienicie.
Idąc za poradą Eli - nie używałam czesaków . Rozlużniałam tylko w reku i przędłam brudną - bo po wypraniu szlo dużo gorzej.
Porobiłam trochę eksperymentów z uzyskaną przędzą - żeby trochę choć odejść od estetyki workowatego swetra czy pasterskiego giezła , które się ostatnio w internecie ogląda .I mam wrażenie ze z alpaką jest tak -ze im frymuśniej i bardziej koronkowo - tym lepiej.

Przyznam ze oprócz szydełkowej koronki - dość zadowolona jestem z tego ażuru w cudownie srebrzystym kolorze- w lewym dolnym rogu.. Bardzo mi się podoba połączenie z art clay bronze / metalowa koronka lewy górny róg/ ale tu użyłam tez produktu crystal yarn firmy Swarovski- z która od lat współpracuję. Myślę ze zrobię z tego bransoletę z metalu i alpaki bo metal obrabiany runem jest w tym sezonie hitem modowym/MARNI, ETRO/

Runo z Apaki posłuzyło mi także do prób hafciarskich,tkackich i filcowych. Wyszywa się tym fajnie , haft jest dynamiczny i przestrzenny.
A filcowanie. Cóż - tu jest średnio trudno / w stosunku do merynosa naturalnie/ Zwłaszcza suri filcować sie nie chce , ale tworzy na powierzchni tkanin 2- 3 cm stojące futerko .
Nie sadze jednak zeby martwiły Was kłopoty z filcowaniem. Akurat to bedzie raczej zaleta.
Próby tkackie przedstawię w następnym poście, ponieważ moją idolką w tym zakresie jest MALHIA KENT- pani w której paryskim studiu są wykonywane te przepiękne , fakturowane , szlachetne i wymyslne tkaniny dla CHANEL.
W związku z tym muszę trochę przetrybić wyobrażnię i zapomnieć o tkactwie w stylu ,, rustykalna derka z alpaki...
Reasumując.
Jeśli ja na swoim Kromskim / wrzecionie/ ,ciężkim i topornym - uprzędłam cośkolwiek ... to już się ciesze na to co wyjdzie spod waszych zręcznych , utalentowanych i złotych rączek. Nie mogę się doczekać. Wiem ze Suri wysłane jest już bo przed chwila dostałam @ od naszego ulubionego hodowcy
Serdecznosci - Gaja

Alpaka. Runo od profesjonalnego hodowcy .

2011-08-23T09:57:00.006+02:00

Pojawiła się okazja zakupu , w bardzo przystępnej cenie, surowego runa z naszych, polskich alpak.

Oto, co o swojej hodowli napisał Mariusz Wierzbicki :

"Alpaki w Polsce znajdują się około 130 km na północny wschód od Warszawy, w woj. Podlaskim, w małej i spokojnej wsi "Bujenka", pozwalającej na spokojny rozwój zwierząt. W chwili obecnej znajduje się około 100 alpak huacaya i suri, we wszystkich kolorach.

Hodowla Alpaki w Polsce zaczęła swoją działalność jesienią 2004 roku. Przez dokonanie pierwszego importu zwierząt do Polski, staliśmy się pierwszą farmą w Polsce, która do dnia dzisiejszego jest liderem w hodowli alpak. Farma została otwarta w celu wykreowania stabilnego i rozwijającego się rynku alpak w naszym kraju. W połowie 2004 roku doszło do spotkania Rodrigo De La Garza współwłaściciela firmy Quintessence Alpaca Int z Mariuszem Wierzbickim. Zgodzili się w sprawie potencjału jaki alpaki moga mieć w Polsce biorąc pod uwagę jak inne kraje zaadoptowały ich hodowlę. W szczególności Niemcy, sąsiadujący z Polską, którzy posiadają jeden z najsilniejszych i najsolidniejszych rynków w tej dziedzinie w Europie. Od 2004 roku do dnia dzisiejszego wspólnie z firmą Quintessence dokonaliśmy kilku importów alpak do Polski. "

O możliwości kupienia runa, dowiedziałam się od Beaty Jarmołowskiej. Planuje wykorzystać je do zrobienia nowej kolekcji ubiorów DEKO-ECO. Jestem ciekawa, co wymyśli , tym razem :)

O tym , jakie jest zakupione runo i jak się je przędzie, możecie przeczytać na jej blogu ------> tutaj

alpaka sprzędziona przez Beatę, zdjęcie z jej bloga

Kto nie zdążył, do komory prządki, po alpakę rozdawaną przez Maris, może kupić runo prosto od hodowcy, na Allegro ---- > link ( już działa )

Muzeum Wsi Opolskiej

2011-08-18T18:48:00.000+02:00

Na szlaku wakacyjnym odwiedziłam Muzeum Wsi Opolskiej. Jak widać na kolażu (można powiększyć przez kliknięcie) warto to miejsce odwiedzić, żeby wśród wielu eksponatów obejrzeć i te związane z tkactwem. Są krosna, snowadła, szpularze. Obejrzeć można także kołowrotki, motowidła, prząsnice, szczotki do lnu. Oczywiście to tylko fragment ekspozycji tego muzeum. Warto zajrzeć do karczmy i sklepu, zagród gburskich i dawnej szkoły :) Polecam!

Przywitanie - i co nieco o wrotyczu

2011-08-15T19:17:00.002+02:00

Witam wszystkich czytających!

Jest to mój pierwszy post tutaj, dziękuję za zaproszenie do grona autorów "Prząśniczki".
Kilka słów o mnie od strony wełny ;-) Od kilku lat zajmuję się rekonstrukcją historyczną,
a że zawsze wszelkie manualne prace mnie interesowały, zabrałam się za zgłębianie dawnych rzemiosł.
Trochę naalbindingu, trochę barwienia, co nieco innych plecionkowo-tkackich prac - i tak doszłam do przędzenia - w końcu kiedyś każda szanująca się gospodyni musiała mieć je opanowane.
Prząść się dopiero uczę, uwielbiam natomiast roślinne farbowanie - trochę alchemii we własnym garnku.
No i zawodowo mam zboczenie na ładne kolorki... ;)
Miałam się odezwać już jakiś czas temu, ale że nie lubię tak "po próżnicy", poczekałam
aż uda mi się zgrać zdjęcia z moich ostatnich eksperymentów z farbowaniem wrotyczem.

Wrotycz jest dosyć pospolicie występującą roślinką, o tej porze roku można spotkać go
na łąkach, nieużytkach, gruzowiskach - takie raczej suche słoneczne tereny. Zresztą - każdy go chyba kiedyś widział :)
Do barwienia wykorzystuje się same żółte kwiatki. Zbiera się je szybko, bo i koszyczków kwiatowych jest na jednej roślinie dużo, i wrotycz rośnie przeważnie w większych kępach.

Moje zbiory zalałam wodą, odstawiłam na dwa dni i - po przegotowaniu i odcedzeniu zieleniny - zyskałam garnek takiego ładnego żółciutkiego barwnika.

Farbowałam kremowe przędze - cienką i grubą, oraz szarą włóczkę - część zaprawiając wcześniej w ałunie.

Do tego kawałek naturalnego, lekko bielonego lnu (kolor wyjściowy - jasny beż, kremowy). Pomna na ostrzeżenia iż len się ciężko barwi (i własne wcześniejsze z nim doświadczenia) zaprawiłam go wg przepisu z "Barwienia naturalnego" Katarzyny Schmidt-Przewoźnej, w ałunie i sodzie oczyszczonej.

Gotowało się wszystko w barwniku około 3 godzin, zarówno pierwsza jak i druga porcja.
Od lewej - przędza z pierwszego barwienia, zaprawiana wcześniej ałunem, przędza jasna z pierwszego barwienia nie zaprawiana ałunem, włóczka szara z drugiego barwienia, zaprawiana ałunem, przędza jasna z drugiego barwienia, zaprawiana ałunem, przędza jasna z drugiego barwienia zaprawiana ałunem. Kolory są na żywo trochę wyrazistsze. Ogólnie z pierwszego barwienia wyszła bardzo ładna żółć, zarówno na zaprawianej jak i nie zaprawianej wełnie.

Na drugim zdjęciu lepiej widać efekt na szarej włóczce - kolor hm... szaro-żółto-oliwkowy?

Len z kremowego stał się kremowo-żółty - na zdjęciu porównanie z kartką z drukarki. Kolor bledziutki, delikatny, mocno rozbielony. Z barwieniem lnu trzeba będzie jeszcze poeksperymentować.

I to by było na tyle na dziś - mam nadzieje, że przyda Wam się moje pisanie do własnych eksperymentów. Pozdrawiam!

Wełna ze szczęśliwych owiec :)

2011-08-15T17:45:00.006+02:00

Te cztery, piękne owce, miały skończyć jako danie główne na stole.....

zdjęcie Pana Bogdana

...., ale zostały uratowane przez Pana Bogdana i stały się ozdobą ogrodu otaczającego siedzibę firmy. Owieczki prowadzą szczęśliwe życie i najbardziej na świecie lubią swojego pana i tosty z suszonego chleba.

Mają śliczne runo, o czym miałam się okazję przekonać , bo zostałam obdarowana ich wełną.

1.runo czarnogłówki. 2.runo polskiego merynosa.
3.runo owcy nieznanej rasy.

Wspólnie z Egunią, w ciągu paru godzin udało nam się posortować wełnę.

Korzystając z nielicznych słonecznych dni, uprałam prawie całą wełnę. Robię to bardzo prosto, bez użycia detergentów, mocząc wełnę w ciepłej wodzie. Wełny nie należy trzeć, a tylko delikatnie poruszać w kąpieli.

Do prania doskonale nadają się stare balie.

Po upraniu, wełny nie należy wyżymać , ale powiesić luźno. Podczas suszenia trzeba ją kilka razy przewracać.

Wełna suszy się na kratkach ogrodowych

Tak przygotowaną do gręplowania wełnę , trzymam w lnianych workach. Można je za parę złotych kupić na Allegro. To wojskowe worki z demobilu.

Dzięki hojności Pana Bogdana i pomocy Eguni, wełna z tych uratowanych owieczek, powędrowała do kilku prządek :) .

Jestem ciekawa, co z niej zrobicie?

Z wizyty ceramików w Zapiecku

2011-08-14T14:21:00.003+02:00

krosna. część 1

2011-08-14T01:13:00.001+02:00

kupiłam krosna. w maju. na końcu świata, bo w Kostrzynie nad Odrą.
miałam je odebrać w czerwcu przy okazji turnieju w Międzyrzeczu - nie wyszło ze względów żylno-chorobowych. drugim podejściem była próba przewiezienia ich przez znajomych (tu chylę czoła przed Rybą) na grunwald - nie zmieściły się do busa.
więc w końcu sami ruszyliśmy w trasę.
pojechaliśmy po nie w piątek, zrobiliśmy prawie tysiąc kilometrów spędzając w samochodzie coś koło 17 godzin. wiem już, że się da pojechać pod granicę z Niemcami i wrócić za jednym razem. wiem też, że to nie jest do końca rozsądne i raczej nigdy w życiu nie będę chciała takiej epopei powtarzać.
wiem też, że mój pan mąż, który był naszym jedynym kierowcą jest wspaniały.

bałam się, że będą gigantyczne. są zaś niemal kompatybilne z samochodem, gdyby ramki udało się nam rozłożyć na deski spokojnie weszłyby do bagażnika. (ramki musiały jednak jechać na dachu). po złożeniu nie powinny przytłoczyć pokoju, w którym będą stały (a który miał być w planie naszą sypialnią - jak już mówiłam, mój pan mąż jest wspaniały - nie protestował przed zmianą planu zagospodarowania przestrzeni w mieszkaniu).

nie polecam mimo wszystko drogi krajowej numer 22 (choć ruch jest niewielki nawierzchnia jest fatalna).

chwilowo nabytek leży w piwnicy, w sobotę po południu, gdy już się wyspaliśmy, przenieśliśmy całość z garażu do domu. teraz muszę jeszcze tylko uprzątnąć przestrzeń w pokoju krośnianym i możemy przystąpić do składania ich w, mam nadzieję działającą, machinę. nie wiem czy są kompletne. pan Waldemar, od którego je kupilam, też nie był tego pewien. ale wyglądają zacnie bardzo.

na zdjęciach proces montowania ładunku na dachu (pan mąż i pan Waldemar) i szybki rzut oka do bagażnika.

ZE STAREGO ROCZNIKA.

2011-08-12T23:36:00.001+02:00

Witam.

zostalam zaproszona do zamieszczania postow na tym blogu ,poniewaz dolaczylam do grona przasniczek choc nie tak do konca , ja tylko taki poczatkujacy uczen jestem.

Zaczelo sie umnie banalnie. kupilam uzywany kolowrotek i zachcialo mi sie swojej welny uprzasc. Niestety mieszkam za granica i ciezko mi bylo znaledz jakies infornacje na ten temat ale odczego internet prawda? jak sie chce to znajdzie. popytalam troszke ,pogladalam lekcje na utube. chco musze przyznac ze wcale to tak latwo nie jest.i jeszcze jedno utrudnienie -nieznalazlam zadnego filmu w jezyku polskiem,choc nie mam problemu jezykowego to jednak czasem ciezko zrozumiec jak to wszystko dziala.trzeba poprostu uwaznie patrzec niestety. Na filmach utube wyglada to tak leciutko,zachecajaco a jak czlowiek sam sie zabierze to albo nitka sie zrywa albo wrzeciono niechce sie krecic albo jeszcze inna przypadlosc. jako ze ja calkiem poczatkujaca to naprawde niewiedzilam nic na temat kolowrotka. jak naciagnac sznureczek zeby ladnie przedza nawlekala sie na wrzeciono.,dlaczego nitka za mocno sie naciagla lub skreca.naprawde to niby nic a jednak bez tego tudno sie poruszac szczegolnie jak sie niema nikogo kto podpowie( choc tu musze uklon w strone mojego meza.pamietal jak jego matka przedla welny i pomagal mi jak mogl.) pierwsze moje poczatki ,byly naprawde kiepskie a jak sprobowalam przascc na wrzecionie to naprawde zupelnie lepiej mi poszlo.Po kilku nakreconach nitkach na wrzecione w koncu pojelam jak obslugiwac kokolowrotek no i duzo maz podpowiadal .Jak naciagnac dobrze sznurek na napred, jak robic skret. a potem mnie oswiecilo zadzwonilam do ojca i tu otworzyla sie przedmna skarbnica wiedzy. Czy wiecie moje panie jak uzyskac bialy kolor z owczej welny,no ja tez niewiedzialm . Banalne i proste stare metody sa jednak najlepsze, wystarczy uprzedzona welny wymieszac w popiele z wegla drzewnego zostawic na 3-4 godziny ,potem wyprac porzadnie i welna zostaje sie biala. Ojciec podzielil sie zemna jeszcze wieloma radami na temat naturalnego farbowania welny,jesli bedziecie zainteresowane to rowniez ja podziele sie z wami.

moja tesciowa to tez istna skarbnica wiedzy na temat przedzenia welny ,robienia na drutach .Swoja przygode z kolowrotkiem zaczela jak miala13 lat.Nauczyla ja jej matka. i jeszcze jedno babcia zlecila zrobienie kolowrotka dla niej,reczna robota robiona pod zamowienie .az mi sie lza w oku kreci.

a oto moje pierwsze welny. mam nadzieje ze z czasem beda lepsze i ladniejsze.te zostana niepofarbowane naruralne -beda z nich skarpety.ale nastepne napewno bede probowac barwic naturalnie - teraz kwitnie nagietek .z platkow bedzie piekny zolty lub zloty kolor.

pozdrawiam serdecznie majowababcia Halynka ;)

Wizyta u Pani Teresy

2011-08-12T11:42:00.004+02:00

Jak wiecie - kupiłam ostatnio trochę starych rękodzielniczych sprzętów i wybierałam się żeby poznać ich właścicielkę.
Pojechałam
Pani mieszka w okolicy gdzie ma stanąć szkoła- miałam więc niejako po drodze.Spędziłam kilka uroczych godzin na rozmowach o rękodziele , runie, tkaninach i życiu.
Poprosiłam Panią aby podpisała krosno i kołowrotki - tak żeby nie stały w szkole bezimienne...
Przywiozłam jeden z nich i uprzędłam na nim swoją pierwszą alpaka- rustic yarn/ no... bardzo rustic ona jest/
Odpowiadając na pytanie Eli- Tak , pani przędła na wrzecionie. Pierwsze uczyniła dla nie j babcia , naprędce ,,, z patyka i kartofla. Mam nadzieję ze jeszcze się z Panią Teresą spotkamy, jako ze zgodziła się pouczyć mnie prząść.
Będzie jak za dawnych lat... jesień... więc kądziel pod pachę i w drogę....

Pani Teresa podpisuje kołowrotek

Ekspozycja w Muzeum Zachodnio-Kaszubskim w Bytowie

2011-08-11T19:26:00.002+02:00

Na wakacyjnym szlaku osoby zainteresowane tkactwem powinny zahaczyć o Muzeum Zachodnio-Kaszubskie w Bytowie.
W ramach ekspozycji stałej można podziwiać bogatą kolekcję związaną z przędzeniem i tkaniem.

Prawidłowo osnute, działające krosna - co wcale nie jest oczywiste w polskich muzeach.

Układ szpularz-przepustnica-snowadło. To urządzenia używane do snowania (przygotowania osnowy)

To "madejowe łoże", czyli czesak do lnu

Kolekcje drobnych przedmiotów:

Tu przepustnice i czółenka.

Są także kołowrotki, wrzeciona, czesaki, płochy i nicielnice.
Dodatkowo do końca sierpnia na zamku oglądać można wystawę czasową "Piękno użyteczne" . W ramach wystawy oglądać można stroje ludowe z różnych regionów Polski pochodzące ze zbiorów Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi. Ciekawym elementem wystawy jest możliwość oglądania filmu "Tkactwo na warsztacie" Film bardzo mnie zainteresował. Niestety nie udało mi się uzyskać informacji, czy ten film można kupić. Baardzo bym chciała go mieć :)
Reasumując - zachęcam do odwiedzenia Bytowa.

Witam z Żelisławskiego Zapiecka

2011-08-10T16:11:00.004+02:00

Witam serdecznie! Zapiecek to ważne miejsce w mojej wsi, stworzyliśmy je dla siebie, by mieć miejsce do realizacji swoich marzeń> Ja< Krystyna< lepię z gliny, Irena > przędzie i tka, >Ania > piecze chleb na zakwasie na liściu chrzanowym, bywa , że farbujemy, wyplatamy płoty z wikliny, a ostatnio pleciemy gobeliny. Jak to Alicja wspomniała, jest to "pracownia" na świeżym powietrzu i każdy kto do nas trafi może wszystko obejrzeć, a także spróbować własnoręcznie coś ulepić, upleść, uprząść, utkać lub upiec. Przez dzisiejsze przedpołudnie z zapałem trenowałam przędzenie na wrzecionie własnoręcznie zrobionym z trzonka od pędzla i ulepionego i wypalonego z gliny przęślika. Nie bardzo mi to wychodzi, pewnie brak wprawy i narządko może niefachowo zrobione, ale największym problemem jest to, że wrzeciono nie chce się kręcić w tę stronę co ja mu "każę" , gdy tylko może zaczyna wirować w odwrotną stronę coraz szybciej i szybciej, aż wyczerpało mój zapas cierpliwości :( Natomiast skręcanie dwóch nitek sposobem pokazanym przez Alicję mogę uznać za udane :) Pozdrawiam wszystkich serdecznie Krysia